“Ah minel aşk, vel-hâlâtihi”
Arap demiş

Aytmatov adı Türkçe “ayıtmak” fiilinden türemiş. Dede Korkut Oğuznamelerinde de sıkça geçen “ayıttı”, yani “dedi” anlamındadır. O hep “ayıttı”.

Talas’ı hiç gördünüz mü? Ya Issık’ı? Eğer, birgün, Karabalta’dan Talas’a gitmeğe karar verirseniz Kırgız Dağları’nın kalbinden geçtiğinizi anlarsınız. Bişkek-Karabalta-Talas yolu kalbe giden anadamar.

Cahit Sıtkı’nın otuz beş yaşının üzerinde havalan kuşlar, benim yirmili yaşım üzerinde kanat çırpıyor.
Hayretle karşılamıyorum bu durumu. Çünkü biliyorum, ölüm yaş sırasına göre göstermiyor insanlara yüzünü. Zaten hayret perdesi üzerlerinden çekili olarak yaşadım ne varsa. Şair olamayacaksam bundan keza. Bir tekrardı hayatım. Provası düşüncelerimde yapılıyordu. Bu yüzden belki hatası azdı... Olan hatalar da ancak işin profesyönelleri tarafından fark ediliyordu.

...

Hiçbir mezar taşı kitabesi, doğruyu, salt doğruyu, yalnız doğruyu söylemez.
Cemil Meriç

Mezar taşları tarihin perde arkasında yalan kitabeleri…

Hayat defterinin sahte yaprakları…

Solukların toprağa dönüşmesiyle insanın bir zamanlar dünyada yaşadığının göstergesi (!), modern dünyanın uydurduğu bir teceddüt…

“Korktum.”
Hayrola, nedir ki korkumuz? Korkmak mı gerek acaba? Herkesin korktuğu şey aynı mı? Güzel olur muydu dersiniz, ölüm hiç olmasaydı?

Bence ölmemek bu dünyada inanın çekilmez olurdu.
Evet evet... Mantıklı olan da budur zaten. Dünyanın rahatı ve öncekilerden sonra gelenlerin selameti için ölüm şarttır. Hem de olmazsa olmazlardan.

Haydi, gelin düşünelim.

Hakkında konuşmaktan hep korktuğum. Konuşmaktan korktuğum elbet yaşamaktan değil. Hak’la haşır neşir olmanın, yani ki tüm yükleri omuzlamışçasına yorgun görünen bir yüzle, utanmadan, Yaratan’ın karşısına çıkmaya açılan şu kapı. Hiç güzel olmasaydı denilen özlem. Kiminin yaşamak için çırpındığı, kiminin yaşamamak için. Ölüm yani. Muştu.
Işıkları kapatıp, gözlerimi de, bütün sevdiklerimin mezarları başında hayal ederken kendimi, kendimi şu bildiğim tek çözümsüzlüğü, şu bildiğim tek çelişkiyi, şu bildiğim beni.
Amcam ölmüş, üç gün sonra duymuşum.
Annem kırılgan bir ses tonuyla “takdirine kurban olduğum” demiş. Nefes almışım.

ölüm/

Yere çakılmış sağlam bir kazığı andıran'-l' harfinin sağına ve soluna yapışmış gibi duran gözleri yuvasından fırlamış 'o' ve 'u' harfleri belki de oluşturacakları kelimenin anlamını pekiştirmek için bu görüntüyü veriyor: bir tedirginlik, bir şaşkınlık... Kelimenin ötesindeyse , anlam olarak, ölüm kişilerde kendisine yöneltilen bakışların taşıdığı derinliğin ölçüsüne göre bir değer kazanıyor. Kimileri adının anılmasından bile rahatsızlık duyarken kimileri de ölümü bilinci yapıyor; bir ömür akılda tutmak için özel çaba sarfediyor.

"Truly! To Allah we belong and truly, to Him we shall return."
(al-Baqarah:156)- "İnna Lillah ve inna ilaeyhi raciun!"

Dün ajanslara düşen bu haberi ancak bugün sizlerle paylaşmak mümkün oldu. 12 Mayıs'ta İngiltere'de yaşadığı bir köyde 96 yaşında vefat ettiğini ve köydeki evinin bahçesine defnedildiğini öğrendim. Rabbim hesabını kolaylaştırsın, mekanını cennet eylesin. (amin)