Sürekli olarak müslümanların gündeminde olan, yeri ve amacı sorgulanan kaygan bir zemin sanat konusu. Bazen tamamen tabulaştırılan, her şey her amaç onun için olan, bazen ise tamamen görmezlikten gelinen bir saha. Bu ifrat ve tefrit arasında gidip gelen, bizce oldukça önemli olan bu meseleye İslami bir bakış getirmek, en azından buna çalışmak zorundayız.

Sanatın hiçbir surette ihmal edilmeye gelmediği görülüyor. İnsan fıtratının temel özelliklerinden olan estetik ve zevk duygusu hayatın çeşitli alanlarında kendini somutlaştırıyor.

Soğuk bir şehir diyorum Ankara için hep. Çoğunuza garip gelebilir bu. Anlayışla karşılamanızı temenni ediyorum bu anlamlandırmayı. Betonların ardına gizlenmiş bir şehri ‘soğuk’ gibi olumsuz anlam taşıyan bir kelime ile ifade etmek biraz acımasızca geliyor. Ankara’dan İstanbul’a yaptığım ziyaretler benim için bir nefes alma durağı. 1 Eylül Cumartesi günü de İstanbul’daydım.

Vedat Aydın’ı yakinen tanırım. Çok kıymetli, kadirşinas bir ağabeyimdir. Onun, daha ilk tanıdığım andan beri, kalubelada yemin verirken yakınımda olanlardan biri olduğuna inandım. Gözlerimiz hep aynı tarafa bakar.

“Marifetli Hokkabaz, başını kaldır da bak!
Gökte bir oynayan var, yıldızlarla kaydırak…” Necip Fazıl Kısakürek

Cem Yılmaz’ın; sinema adına ortaya koyduğu yapıtlarının ne denli kötü yapıtlar olduğunun ayırdına varması, sahip olduğu yüksek benliği itibarı ile, en azından çok yakın bir zamana tekabül edeceğe benzemiyor. Daha evvel de G.O.R.A.’da ortaya konulan performansın, sanata müteallik öğeler içermemesi hususunda aldığı eleştirilere içerlemişti Yılmaz.

En muhteşem sanat eserini bir hayvanın önüne bırakalım, hayvanın önündeki bir şaheser olsa bile, en küçük bir etki uyandırması mümkün olabilir mi? Şahane bir tablonun yer aldığı bir tuval ile mürekkebe düşmüş bir karıncanın üzerinde dolaşarak anlamsız zikzaklar çizdiği bir kâğıt; güve için aynı değeri taşırlar; ikisi için de aynıdır... İştahla yer ve bitirir...

Yine böyle Mayıs ayı idi yıl 1985 daha doğmamış belki bu yazıyı okuyacaklardan bazıları. Ben daha 1 yaşındayım cemaatte. İbrahim Sadri'nin Aykırı Gece Karşılamaları adlı oyununu İnsanlar ve Soytarılar olarak çalışmış tembelliklerin vurdumduymazlıkların, gecikmelerin arasından ama genç umutlarla geçerek sergilemenin eşiğine gelmişiz. Oyundaki şarkıları- ki o zaman marş diyoruz bunlara Tepki Amca'yı üstümüze saldırtmamak için-, Necati Abi'nin plastik poşet imalathanesinde çalışmışız. Çünkü aylar sürenen sürünen provaları yaptığımız İlim Yayma'nın izbe oyuğundan atılmışız. Yurt Müdürü'nün "Ben yurda saz soktu deditmem" feryadından ötürü. E biz oyunu 1 kez bahçede oynayacaktık bir de Ferhan Şensoy bedava verdi Beyoğlu Küçük Sahne'de.

30 nisan 2006 pazar günü Tüyap Kitap Fuarı ndan 'güzel ve de özel bir koku' yayıldı İzmir e... İzmir için sıradan bir gün değildi. İsmet Özel bize 'Şiir in Kokusu' ndan bahsetmeye gelmişti.

Şuara Suresi 224. ayete ilişkin neden şiir yazdığının gerekçesini 'uğradığı haksızlığın öcünü almak için' diyerek konuşmasına başladı.

"Türk halkı (milleti miydi hatırlamıyorum) İsmet Özel’i anlayacak seviyede değil, İsmet Özel de halkının (milletinin) kendisini anlayacak bir dili oluşturamamış.” Bu vargı, bu yargı, bu çıkarsama, hemen her “sıradan” olanın anlayacağı sözcüğü kullanırsak, bu hüküm Jurgen Habermass’a aitmiş.

Tanımadığım, bilmediğim bir insanın bu hükmünü öğrendiğimde üzerinde düşünmeye gerek duymamıştım. Ta ki, hükmün muhataplarından biri olan İsmet Özel beyin de bu hükmü zımnen –belki alenen- kabul ettiğini öğrenince düşünme gereği duydum.

Bayram O Bayram Ola!

Bayramlar, sosyal hayatımızın olduğu kadar kültür hayatımızın da canlanıp hareketlilik kazandığı fevkalâde günlerdir. En temel sosyal motifi barışma ve buluşma olan bayramlar, türkülere de daha çok bu yanıyla yansımıştır.