merhaba

Okuyucunun eli kolu bağlı.Beğenmedim diyemiyor okuyucu.Beğenmediğini ifade etmek istediğinde illaki çeşitli, derin şiir tahlilleri yapmak zorunda hissediyor kendini.Bu tahlilleri yaparken çuvallıyor çoğu kez ve bu muhtemelen beğenmeme gerekçeleri olmadığından, ukalalıklıktan değil, kendini, şairlerin çizdiği sınırların içerisinde değerlendirilebilecek bir eleştiri yapmak zorunda hissetmesinden, hissettirilmesinden kaynaklanıyor .Gerekçeleri o şekilde belirtilmemiş ya da sadece gerekçeleri belirtilmemiş bir beğenmeme bilgi eksikliğine yoruluyor çünkü.Evet bu mümkün.Şiiri beğenmedim demek bir eleştiri değildir elbet ama her zaman bir bilgi eksikliğinin, kötü niyetin sonucu da değildir.Bilginin,terimlerin konuştuğu bir eleştiri de ukalalığa yoruluyor.Okuyucuya görüşünü yazmak için pek bir alan bırakılmıyor bu durumda.

Şairlerden benim beklediğim,şairlerde olması gerektiğine inandığım diyelim, birşey var; okuyucuyu iyi şiirin ne olduğu konusunda eğitme zorunluluğu, araştırmaya sevk etme,daha fazla bilme ihtiyacı doğurma zorunluluğu.Sanki iyi şiirin ne olduğunu belirleyen sınırlar görünmez olmuş gibi geliyor bana.Gelişimi,değişimi reddetmiyorum kesinlikle.Bunlar konusunda, şairin eğiticiliğinden bahsediyorum.Böylece okuyucudan belirli kriterler dahilinde eleştiri yapmaları beklenebilir.Mesela ben lisedeyken aruz öğretilmezdi.Müfredatta yoktu.Ama ben Akif'i okuduğumda bilmediğim bir ölçüyle yazdığını farketmiş ve bunu araştırmıştım.Hatta hocamdan aruzu öğretmesi için bana özel zaman ayırmasını bile istemiştim.Yine lisede Zarifoğlu'nun bir şiirini hiç anlamamış fakat anlamadığım diğer şiirlere yapmış olduğum gibi onu bir kenara atmamıştım.Bir mısra tutmuştu beni.Şair "bir kadıköy vapuru hıncahınç insan" diyordu.Şirin devamında "o vapur hala hıncahınç" yazmıştı.Kendi kendime "niçin bu sürece vurgu yapıyor?" diye sormuş ve şiiri tekrar tekrar okumuştum.Aslında bu mısrayla ilgili doğru soruyu sormuş olup olmadığımı bile bilmiyordum ama çok beğenmiştim.Sonraları şiir üzerine okuyarak , daha çok Zarifoğlu okuyarak neden sevdiğimi anladım.Eğitme zorunluluğu derken böyle birşeyden bahsediyorum.Halbuki şairin, kendi kriterlerine uymayan eleştiriyi dikkate almama hakkı var.Ben bu hakkı kullandıklarını görmek istiyorum şairlerin ya da şair adaylarının.Aslında ben de eleştirimle şiire dair,şairine elle tutulur birşey söylemeyeceksem, beğenmedim demem.Ama beğenmediğini söyleme hakkı tanınmalı okuyucuya, saygı ölçülerini muhafaza etmesi şartıyla.Bunu şiire hizmet görürüm.Çünkü böylece eleştiri yapanla, yapmak isteyeni daha az hasarla ayırdetme imkanı doğar.Diğer türler için değil ama "şiir konusunda" beğenmediğini dile getirenin,bunu gerekçeleriyle yazanla yanyana olmasını faydalı buluyorum.Hem kendim için hem beğenmediğini ifade eden kişi için hatta şiirin yazarı için.İyi eleştirmenlerin varlığı iyi şiirleri doğuracaktır kabul ama iyi şiirlerin varlığının da iyi eleştirmenlerin yetişmesine katkıda bulunacağı gözardı edilmemeli diyorum haddim olmayarak.

Ve son olarak bunların "Son Çay" şiirinin bir eleştirisi olmadığını da belirtmek isterim.Genel bir şeyi bu şiir vesilesiyle ifade ettiğimin de farkedileceğini umuyorum.