Alışılmış manzaralardan biridir elbette; kışın yağan kar. Ama tam o zamana girmeye hazırlanırken, daha karın güzel yüzünü göstermesi için çoook soğuk çilesi çekmemiz gerekir derken, bir anda sürpriz yapması en beklenmedik hallerindendir havanın. Bugün bana yaptığı gibi.

Uykudan uyanıp neidüğü belirsiz bir günün ilk saatlerine adım atmanın verdiği stresle odaya yöneldim. Sinirliydim; çünkü sinirlenmek için çok haklı bir sebebim vardı. Yataktan inerken atlamış ve bir kolumu ranzanın kenarına vurmuştum, hatta acımıştı ama acıyı hissedecek kadar bile hüzün yoktu içimde. Sadece kocaman, nemrut, kısa boylu ve şişman bir STRESS. Odanin içide karanlıktı, zaten ne zaman güneşi yeteri kadar içeri verebilmişti ki bu perdeler, hayır camlar... hayır hayır ev! Evet yönü değiştirilmesi gereken evdi..Kolay olandan baslayıp perdeyi açtim ve diğerine yönelmiştim ki, birden camdan giren ışıkla birlikte yağan kar beni hapsetti. Sanırım bir gün bu kadar güzel, bir sürpriz bu kadar SÜRPRIZZZZZZZZ diye gelemezdi insana. Kocaman bağırdım içeriye...İnanmıyorummmmm.... kar yağmış... Yüzlerdeki gülümseme herkesde aynı hislerin doğduğunun belirtisiydi.. Dünya güldü.. Hava güldü ve Kadir Gecesinin en güzel hediyesini bize sundu.. Bize kalan ise tek şeydi; Şükürler olsun Rabbim.. Bu güzelligi sunduğun için sana şükürler olsun..

Seni seviyorum...