“Umut kesilmiyorsa dostlarım
Kesip barikatlar yaparak kangrenli gövdemizden
Şurda güneşe ne kaldı”
İlhami Çiçek
Müslüman dünya görüşünün sarsılmaz kalesi, kirlenmiş çağın küskün çocuğu İlhami Çiçek. 1954 Erzurum-Oltu doğumlu. İlk ve orta öğrenimini Oltu'da yaptı. Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi mezunu. Öğretmenlik yaptı. Nuri Pakdil’in Edebiyat dergisi şairleri arasında yeraldı. 1983'te vatani görevini yaparken yakalandığı amansız bir sinir krizi sonucunda intihar ederek hayata veda etti. Müslüman bir şairin intihar etmesi birçoğunuza garip gelmiş olabilir, ancak onun hayatını okumadan lütfen bu konu hakkında bildik yorumlar yapmayalım.
1991'de şiirleri, öyküleri ve hakkında yazılanların yeraldığı Göğ Ekin (İlhami Çiçek' in Anısına) adlı bir kitap yayımlandı. O günden bu yana basılmış bir kitabı maalesef ki yok, çok kadirşinas yayınevlerimiz bir fedakarlık yapıp onun şiirlerini yayınlamasa da elden ele gezen fotokopiler ve sevenleri tarafından açılan bir sürü sitede okuyucularıyla buluşuyor o. İlhami Çiçek’ in şiirlerinde bulacağınız ustalık, hayatı derinden kavrayan, insanın macerasını sorgulayan ve tarihe gönderme yapan imgelerle billurlaşmış ve şair bugün edebiyat uzmanları tarafından son elli yılın en usta şairleri arasında gösterilmiştir.
Şu şiirdeki melodi ve anlam derinliğine dikkatinizi çekiyorum:
o yıllar bir ressam tanırdım
gök çizemezdi
yüksek evler yapardı yitik kadın yüzleri- bir güm
o kentin
-tarihsel bir kenttir-
o çarşısındaki hasır iskemleli kahvede
onu bir cenini çizerken ağlar gördüm
bütün öğeleri belliydi ama neden gözsüz
ama neden bir kaleden artmış kapı tokmağı gibi
ıssız ve dokunaklı
diye sormadım çünkü ben
ağlayanları severim ve güzeldir ağlamak
denebilir ki-
bir insan en çok ağlarken güzeldir
vakit de akşamdı dışarda kar vardı
kar yüzyıllardır alabildiğine vardı
insanlar doğar konardı konar göçerdi
sonra o bütün resimlerini yırttı-
birden kaybolmuştu
arıyor diye duydum bir şeyi
çağın unutturmak istediği
belki derin bir gök resmini
ye'si biçen o eşsiz kılıncı gürbüz hamleyi
Çok acı çekiyor İlhami Çiçek, kendisini şahsen tanıyan ve arkadaşlık yapanlardan dinledim. Sürekli ağlayan ve düşünce halinde olan bir insan. Ümmetin derdiyle hemhal olurdu, kendi namına tek şeye üzülmezdi diyorlar. Yazdığı dergi nuri pakdilin “Edebiyat Dergisi” ilke gereği reklam almadığı için maddi sıkıntı çekiyor. Pakdil derginin kapanabileceğini söyleyince şair eşinin bileziklerini bozdurup ona veriyor, bu benim aklıma ilk gelen en basit örnek. Tarihe yaptığı göndermeler şiirine apayrı bir boyut kazandırıyor, lütfen şairin tarihe yaptığı anımsatmaları da aklımıza getirerek okuyalım:
ey aşk
elbet başındasındır bela kitabının
ne çok dilin var
gece ki anlamadı
şu anda
o
ibrahim ve ishak
yargıç yok taşı kim atacak
leyla bilmez mi gerekli olduğunu
diye döğünüp duran
gece ki ey gece
o külli aynalar
seni ararlar
ıssız bir hat fotoğrafın
dan sana çıktım
…
kesik kesik solur
avcının elagözlü nesnesi
kaybettiğin divit -kırdır
faniliğindir o ağaç ki
zekeriya onda saklıydı
...
filistinde akşamüstleri
sessizlik bir file somun gibi
Anlaşılamayan bir insan, ruhu azaplar içinde, öyle felsefik takıntıları yada psikolojik problemleri olan çevresinden kopuk bir insan da değil. Ve nihayet şair sanki kendi sonunu biliyor gibi, ölümü şairce bir seziş diyelim adına:
çağı deştiğimde
o yüz
diyor yoruldum -aynalar
gösterebilir mi hiç -bana sonumu
nedensiz başladım oyunculuğa
bitireceğim raslantıyla -oyunumu
dostlarım da
var -intiharlar
her akşam ıslak-yapışkan
saçlarıyla girip odama
paniğimden pay toplarlar
Onu daha çok tanıyalım, tanıtalım ve sevgisini çoğaltalım. Mekanının cennet olduğuna inanan bir yürekle seni esenliyorum sevgili İlhami Çiçek, Rabbin katında buluşacağımız günün özlemiyle...
-