Zamanin gözleri yaslıydı, galiba sensizlige on vardı
Belki de yanlis hatırlıyorum, sensizligi yirmi geciyor da olabilir
Neticede sen yoktun, yine küskün, yine hayata dargındın
Her zamanki yerimden seyrettim bahceyi, agaclari, gökleri
Sana selam yolladim kuşlarla, bilmiyorum acaba ulastı mı?
Kuşlar ulastiramazsa bile, yagmur muhakkak ulastirir dedim
Ezgiler mirildandim, solan ciceklerin cürümüs gövdelerini seyrettim
Bir demet hüzün ismarladim kendime, sustum, düsündüm
Zaman, her zamanki gibi gözyaslarini akitti yüregime
Gökler gürlemedi, bulutlar kararmadi, sade çiğseler yağdı üzerime
Bir seyler kayboluyordu, ellerimle tutamadigim bir seyler kayiyordu
Sana dair olan herseyin beline ölüm sariliyor, sen ölüm oluyordun
Zaman sensizlige gebeydi ve kainat zorlu bir kayipin habercisiydi
Dinliyordum, kalb ile beynin arasindaki uzun mesafeye oturmus
Sessizligin anlattigi seni, elleri avuclarindaki ölümü dinliyordum
Sır tutmak zor, sır tutmak agırdı...
Bakamıyordum, geri dönüp gözlerininin içindeki ölüme bakamiyordum
Biliyorum artik çiğselemiyordu, yagmurlar yerini sağnağa birakmisti
Şimdi cok iyi hatirliyorum, zaman sensizlige on vardi
Kalbimin saati coktan durmus, bende de vakit sonbahardı...

Derya Akel