-7-
-toprağın seyir defteri-
-gündem dışı bir konuşma-

ben toprak
ilk ölümün ve öldürüşün tanığı
belki bu yüzden insanlar beni asfalta boğdular
belki bu yüzden kopardılar yağmurdan
yağmurla arama
perde germeleri bu yüzden belki
kimilerince masal
kimilerince arkaik bir öykü
Habil Kabil türküsü
oysa ben tanığım
tek tanığı yaşattıklarının
bir de bir karga vardı
ak paktı gördükleriyle karardı
kabil’e ne yapmasını pençeleriyle anlatmıştı
öldürüşün şaşkınlığıyla dikilirken baş ucunda ölünün
sade bir törendi
kabil tırnaklarıyla kazdı beni
gizledi cesedini habil’in
siz bilemezsiniz ne hazineler
ne ölümler gizlidir derinliklerimde
karga bile sonunu getiremedi o sade törenin
kabil yaşattı ilk utancı bana
tufanları bir bardağa doldurup içmenin
utançlara iyi geleceğini söylemişlerdi
denemedim
yakama iliştirilen utançla yaşamayı öğrendim
dün yeniden zehirlendim
dölden döle zehirlemenin yolunu aktarmasını bildi kabil

ben toprak bitkin ve yorgunum
kaydı silinmiş zamanların avareliklerini dinliyorum
hasret ve hüzün
iki bilinmeyenli denklemden fazlaca bir şey
güçlülüğün ve direnişin üstüne çektiğim söylevden
pek bir şey anlamadı derinliklerimi yurt edinen böcekler
hala karnımda duruyor dudak büküşlerinin izleri

pek bir hevesle demiştim;
muştu ey kardeşim çöl
muştu evlatlarım muştu ağaçlar
derinliğimde gizlenen sular
üveyikler
kumral böcekler
o kutlu insana binek olacak hecin develer
otlar
düldülü damarlarında saklayan küheylanlar
muştu bize dirildi Habil
karıncalardan dirildiğini öğrendim Habil’in
çölde başlamış diriliş törenleri
çöle gönderdim bütün böcekleri
böylesi bir sevinç duymamıştım
yaşamamıştım uzun zamandan beri
kentte tutsak düştüğümden beri
buruk bir kuşku yokluyor yine de
ya öğrenirse kabil’in soyu dirildiğini Habil’in
dayanamam bunca zamandan sonra
dayanamam bir daha ölümüne habil’in
sıkı sıkıya tembih ettim karıncalara
çöl uyansın her türlü tedbiri alsın
savsaklamasın hiçbir ihtimali
gözü gibi baksınlar bu kere Habil’e

-seyir defterine ek; kayıtlardan çıkarılmış ek-

derinliklerimde biriktirdiğim artıkların
yağmurla arama gireceğini nasıl bilebilirdim
hüznüm ölüm kadar eski
hükmedemiyorum rüzgarlara
isyan içinde depremler
korkum kabil’den miras sabır Eyyub’dan
itimadım yok insanlara
nicedir hasret kulaklarım kuş sesine
gül öfkesine kar serzenişine
güneşin ılık nefesine
ayın sunduğu lezzete
“ ahh.. nerde o eski günler” diyebilirim
insan hayıflanması olmamış olsaydı eğer
güneşten çok ay’la mutluydum
ne tatlı bir lezzetti o
ne hoş ninniydi gecenin ayak sesleri
bütün bunlar birer hatıra bile değil şimdi
yağmurlar beni arıyor
rüzgarlar beni soruyor olmalı
yağmuru yine tutabilirim
asfaltla örtülü olmasa yüzüm