Akşam haberlerini seyrederken kuran kursu öğrencilerinin ölüm haberi ile sızladı yürek yine.Hatice Kübra Tüzün ismi bana aşina geliyor, nerden geliyor diye de içsesimle konuştum birde .

Tabi ya cemaat dostlarındaydı o da.İsim benzerliği ihtimalim vardı oysa.

Yorgunuz genç ölümlerden...Hüzünle rahmet diliyorum.

"Vay o insanların haline..." diye başlayan ayetlerin ritmindeyiz hepimiz.

Allah, Hatice Kübra Tüzün'ün mekanını cennet eylesin inşaallah.

İnşaallah bir kardeşimiz daha hayat uykusundan uyanıp o sonsuz hayata adımını attı.

Geride kalan bizler için ise "Şüphesiz ölüm en güzel uyarıcıdır."

Rabb'im cennetiyle mükâfatlandirsin insaallah.
Ailesine sabr-i cemîl diliyorum.

"inna lillah ve inna ileyhi raciun"

olan olmuştur artık...
Mevlâ makâmını âli eylesin de sevenlerinin şükrünü ziyâdeleştirsin...
amin!

Ey menba-ı ÂŞK! Gönlüme kıldığın nazar-ı mehabbet kadardır kıymetim...

merhaba ümit bey, kusura bakmayın mesajını henüz görmüş bulunuyorum...

berzah aleminde istirahat eden sevdiklerimizle, artık bu dünyada dinamik yani bilfiil olarak halleşmemiz mümkün olmadığı için insan uykularına daha bir ehemmiyet gösteriyor. önceden uyku beynin göze isyanı olarak kendini açık ederken, şimdilerde sınır kapısındaki ailelerin bayram sabahı yaşadıkları sevince eşdeğer bir anlam kazanmış bulunmakta. çünkü o anda bütün sınırlar kalkar , açılır perde ve çizgiler birleşir. sanki iki alem artık bir olmuştur. rüya bu, hani olurda aynı karanlığa düşer yolun. çok özlemişsindir ona dokunmak istersin. olur ya bakarsın aynı gelincik tarlasında el ele koşmaktasındır. ama belki de sıkışmış bir duvar dibine birlikte ağlarsın yokluğu hasebiyle. teselli eder seni ben ölmedim der...

ama ne varki hasret çeperleri her yanını sarmıştır. rüya gibi ani ve geçici değildir hiçbirşey. birazdan biri dokunacak ve puf diye kaybolacak hiç değildir. işte bu yüzden insan kendini uykulara mahpus/mahkum ediyor. onu görmek iştiyakıyla bulduğu her kuytu köşede, hangi zaman diliminde olursa olsun güneş varmış yokmuş, yıldızlar çoktan çekilmiş gitmiş hiç farketmiyor, kendini denize bırakır gibi rüyaya yatıyor. ama insan bazen ilkel dürtüleriyle bilinç altını zorlayıp harekete geçiriyor. yoğun düşünmekten kendi rüyasını kendisi yaratabliyor yada bu zorlamayla olay tam bir koasa dönüşüyor ve uyandığında içinde debelenip durduğun karanlığın boşluk olduğu zehabına kapılıyor.

kendimle birlikte ünsiyet olarak sümeyye'ye yakın duranlar bu tür rüyalarla yani bilinç altına yakın, tevil gerektirmeyen rüyalarla hemhal oluyorlar duyumlarıma göre. bir tür avunma psikolojisi bu. bu bir sevgi açlığı, bir hasret çıkarmasıdır.

ama meramınıza şayan ve yorumlanabilir bir kaç sahih rüya aktarabilirim. bunlardan birincisi; sümeyye kardeşimin vefaatının henüz 7. gecesiydi ve evde yoğun bir kalabalıkla kuran-ı kerim okunmaktaydı. kuran sonrası hoca, okunan ayetlerle ölüm ve ahirete vurgu yaparak cemaati bilinçlendirmek için vaaz ediyordu. sonra aklına aniden gelmiş olacak ki, sümeyye ve ailesinin oturduğu beldede, ilim erbabı ihlaslı bir kadının kendisini ve ailesini hiç tanımadığı halde, cemaate vaaz eden hocaya, rüyasında süemeyye kardeşimizi gördüğünü anlatmış. şöyleki; rüya sahibesi bir gün, kendisini merhumenin defnedildiği mezarlğın behçesinde görür. bahçenin kapısından içeri girdiğinde bir kabrin başında kırmzı bayrak dikilmektedir. ( bu muhtemelen türk bayrağı olsa gerek) gördüğü kabre doğru yönelerek, mezarın başında beyaz elbiseler içinde sarıklı ve sakallı bir ihtiyarın durmakta olduğunu görür ve merekla sorar; "kim vardır burda, kim yatmaktadır ve siz neden burdasınz" ihtiyarda ona cevaben; "burda bir şehit yatmaktadır, kendisine şehit sümeyye derler ve ben de onu kıyamete kadar burada korumakla görevlendirildim onun için başını beklemekteyim." ve kadın olayın sırrına vakıf olmuş bir şekilde evine döner. rüya burda biter ve salondan tekbir sesleri yükselir. orada bulunan herkes artık kani olmuştur sümeyye'nin makamına. rahmet sağnak sğnak inmiştir. herkeste gizil bir sevinç yaşanır. artık akan gözyaşları bir katmer gül olmuştur yanaklarda ve gözler ışıl ışıldır bir sevinci müjdeler gibi bakmakatadır. . inşallah rabbim bizlere hasıl olan güzellikle muamele eder sümeyye kardeşimize.

ikinci bir rüya ise arapça hocasının gördüğü bir rüyadır. rüyasında; sümeyye ahiretten güle oynaya çıkıp gelmiştir. hocasına artık ağlamamasını ve bu kadar üzülmesinin yersiz olduğunu çünkü kendisinin orada çok mutlu olduğunu söylemiş ve ahirette neler yaptıklarını anlatmaya başlamış lakin bu ksımlar hocaya duyrulmamış. tam çıkıp gidecekken; "ben burda yalnız değilim hem, bakın yanımda kim var" demiş ve elinden tutarak hz meryemi getirmiş göstermiş. ve geldiği gibi güle oynaya şen şakrak geri dönmüş. akabinde ve beraberinde görülen rüyaların nerdeyse tümünde , sümeyye ısrarla ölmediğini ve bizi bu gereçeğe inandırmak için çok uğraş verdiğini görmüşler. ve ölümün bilinenin aksine çok farklı birşey olduğunu söylemiş.

bana ulaşan, anlatılan ve ilginç olan rüyalar bu kadar. başkalarınca görülen paylaşmayı gerektirecek ilginç rüyalar varsa aktarabilirler. cenazesinde ise taşkınlık yada isyan boyutunda hiçbir olay yaşanmadı. her yerde sukünet iklimi hakimdi. naaş, sabah saatlerinde samatya hastahanesi morgundan alınıp, otopsi için istanbul adli tırp morguna getirildi. öğlen sularında adapazarın' daki evine getirilen merhume, cenaze yıkama işlerinden sonra ikindi namazına müteakip bozacı mezarlığına defnedildi. ilgi çekici bir hadise olarak gösterilebilecek tek şey ailesinin özellikle annesinin o vakarlı duruşuydu. bir tevekkül abidesi olarak sessizce olanlara sabretti. muazzam bir huşu, müthiş bir atmosfer vardı. bütün sevdikleri olayı tam bir teslimiyet içinde, "allah'ım hükmüne razıyız!" dercesine onun şehitliğine şahit oldular. inşallah allah'ta kabul buyurur şahitliğimizi...