Müslüman Allah’a imanı vesilesiyle özgüven taşıyan insandır. İnsanları birbirinden ayrıştıran tüm öğeleri Müslüman sıfatında birleştiren İslam; insana, kendisini neyin değerli ve neyin de aşağılık kılacağını öğretir. İslam, insana izzet ve onur kazandırır. İslam’a teslimiyetin tam gerçekleşmediği zaman ve mekanlarda ise insanlar üstünlüğü başka yerlerde ararlar. Ahiret yurduna insanların kartvizitlerini değil amellerini götüreceği unutulur; çünkü unutulmak istenir.

Bugün, yaşadığımız coğrafyanın Müslümanlarına karşı izlenilen politika, tüm dünyada olduğu gibi, onları yalnızlaştıracak, tekilleştirecek ve nihayetinde güvenlerini eritecek bir politikadır. Müslüman olmanın ve Müslümanca yaşamanın izzet ve onurunun insanlara yetmeyeceğinin ve dahası Müslümanlığın utanılacak bir kimlik olduğunun gösterilmek istendiği bu tür politikalar, hayatın her alanını kuşatmaktadır. Müslümanların Müslüman olmaktan utanmalarını sağlamak amaçlanmaktadır. Müslümanın ibadeti toplumsal hayattan ya da kamusal diye tabir edilen alandan uzaklaştırılmaktadır.

Örneğin namaz; açık olan camilerin sayısı bahanesi ardında namaz kılmaya kapalı olan kapıların sayısının görülmesi engellenmiştir. Namazı camiye hapseden resmi ağız, Müslümanlar için her yerin mescit olduğunu gerçeğini bir tehdit algıladığından –ki bu konuda kesinlikle haklıdır-; namazı mümkün mertebe görünmez kılmak istemiştir. Namaza yönelik bu laik harekat üzerinde iyi düşünülmelidir.

Kaç hastanede insanlara namaz kılmak için ayrılan yer zemin katlarda ve morglarla yan yanadır. (Bunu cami önlerine mezar koyarak, insanlara her vakit ölümü hatırlatmaya çalışan bir zihniyetin modern zamandaki yansıması görmeyiniz. Asıl etken, namaz kılanlara, içinde bulundukları düzenin biçtiği yeri belletmektir.)

Kaç okulda kalorifer dairesinde namaz kılınmaktadır; kaç özel dershanenin arşiv deposu namazgahtır; kaç üniversitenin ya da kışlanın en karanlık ve soğuk odasında insanlar tedirginlikle ibadet etmektedir...

Düşünün, ilk defa gittiğiniz bir devlet kurumundasınız, namaz kılmak istiyorsunuz ama nerede namaz kılabileceğinizi bilemiyorsunuz. Yer sormak için size samimi gelen çehreler arıyorsunuz. Çünkü kamusal alanda namaz kılınmaz! Durup müsait bir köşede kıbleye dönüp, “Allahu ekber” diyemezsiniz. Ancak gözden uzak daracık odalarda küçük bir seccade bulunabilir, tek meseleniz oraya ulaşabilmektir. Bu gizliliğin nedenleriyle yüzleşmek aklınıza gelmez. Orada bulunan herhangi birine nerede namaz kılabileceğinizi neden rahatlıkla soramadığınızı düşünmek istemezsiniz.

Aslında bu bir aşağılama biçimidir. Müslümanlar düzen tarafından alenen aşağılanmaktadır. Özgürce örtünmenin ya da namaz kılmanın engellenmesi, asıl aşağılığın gün yüzüne çıkmasını engellemek içindir. Düzenin özgüvensizliği ve tabanı bulunmayışının getirdiği korkular, İslam’ın kamusal alandan kovulmasıyla bastırılmaktadır. Tek başına kendisinin değersizliğini bildiğinden Müslümanları aşağı bir seviyede gö(ste)rmekte ve böylece kendisini yükseltebileceğini sanmaktadır. Kötü olan çoğu Müslümanın da bu durumu hayatlarında içselleştirebilmeleri, normalmiş gibi davranabilmeleridir.

Ne yazıktır ki, 28 Şubat sürecinde bir çok Müslüman, kendisine yönelik yapılan bu ağır hareketlerin ve hakaretlerin iç yüzüne vakıf olamamış, olduğu noktada cesaret gösteremeyerek susmayı tercih etmiş ya da karşılaştığı sorunları basite indirgeyerek, başından savmaya kalkışmıştır. Müslümanların, Müslüman olmanın izzet ve onurunu tatmalarının engellendiği bir düzende, kendi küçük dünyalarında mutluluk arayanlar; ilişmedikleri yılanın bir gün daha da büyüyüp; kendilerini saklandıkları yuvalarda sokabilecek kadar güçleneceğini nasıl görmüyor?

Müslümanların inandıkları gibi yaşayabildikleri, özgür ve adil bir geleceği inşa etmek yerine, kendisine yapılan hakaretleri sindirmeyi tercih edenler, çocuklarına aşağılandıkları bir miras bıraktıklarını fark etmiyorlar mı?

Kendisini değersizleştirme operasyonlarına karşı sessiz kalırken, kendi kimliklerini ve ibadetlerini sosyal hayatta görünmez ve etkisiz kılanlar, daha çok unvan, daha çok güç ve servet edinirken, dünyalıkların kendi değerlerini yükselttiğini mi zannediyor? Ne yazık onlara ki, nasıl bir dünyevileşme çukuruna düştüklerini görmüyorlar...

İzzet ve onur ancak Müslümanca yaşama mücadelesinde kimliklerinden, ibadetlerinden ve değerlerinden utanmayan Müslümanlarındır. Asıl değer, Müslüman kalmakta, Müslümanca yaşamakta ve bu güvenle dinini, ibadetini ve taleplerini yüksek sesle savunmaktadır.

Çünkü Allah kamusal alanın da Rabb’idir.

Amenna ve saddakna.