Resmi sitesi http://www.shutdownday.org

İnsanların bilgisayarsız hayatı fazlasıyla zor hatta belki imkânsız buldukları aşikâr. Eğer onlar sadece bir gün için kaybolsalardı, baş edebilir miydik?
İnternette yer edinmek için gelmiş geçmiş en büyük küresel deneyin bir parçası ol. Deneyin arkasındaki düşünce kaç insanın koca bir gün boyunca bilgisayarsız dayanabileceğini keşfetmek ve iştirak ettiğimizde ne olacak!
Bu günde bilgisayarınızı kapatın ve keşfedin! Bilgisayarsız 24 saat boyunca yaşayabilir misiniz? sorusunu soruyorlar

Şu saat itibariyle skor şöyle: Yaparım: 47121 Yapamam: 7262

Türkçe sayfasında da ilginç yorumlar var.
http://www.shutdownday.org/?clear&flng=9&lng=tr

"Eşrefi mahlukatız lakin hamurumuz çamurdan !"

Çanakkale Şehidlerini Anma Yıldönümü vesilesiyle birçok yazı ve fotoğraf arasında bir de karikatür ilişti gözüme. Dedesinin elinden tutmuş bir torun şöyle diyordu karikatürde; “Şimdi dede, eğer Çanakkale geçilseydi onlar gibi düşünüp, onlar gibi yazıyor, konuşuyor ve yaşıyor olacaktık değil mi?”

Onlar gibi düşünmek, yaşamak, giyinmek, eğlenmek… İyi ki Çanakkale geçilmemiş(!).

Onların bak dediği yere bakar, onların gör dediği yeri görür olduk. Hayatımızı onlar planlıyor, bizim adımıza onlar düşünüyor sanki. Onlar demese annemiz, babamız, çocuğumuz, ibadetimiz, duamız, tabiattaki kuşlar, çiçekler… vs. sanki aklımıza gelmeyecek. Unutmayalım, hatırlayalım diye de yıl içinde nerdeyse her biri için bir gün de tayin etmişler. Mesela en son 14 Şubat’a bak demişlerdi ve sadece sevgili ile hediyesini gör demişlerdi. Görevimizi aksatmadık ne mutlu ki! Yontulmuş, kuşa çevrilmiş sevgiye(!) bir günümüzü onlar istedi diye feda eyledik. Şimdi sırada ne var! Mayıs olsaydı Analar Günü derdik. Lakin ondan da önce onlar 24 Mart’a da bir önem vermişler haberiniz olsun; “Shutdownday…” Yani bilgisayarları “Kapatma Günü”

Batı tarzı eğitimde, insanda bulunan kalb/ruh gibi mertebeleri göremediklerinden ve aklı aşamadıklarından, oraya takılıp kaldıklarından dolayı sadece aklı ön plana çıkarma; keşfedemediklerinden dolayı da kalbe inememe, onu besleyememe arızası vardır. Prof. Dr. Robert Frager bu eksikliği şöyle izah eder; “Temel eğitimin –okuma, yazma ve aritmetik- tamamı aklın öğrenmesini içermektedir. Müzik, sanat ve sosyal beceriler gibi kalbi geliştiren dersler genellikle ikinci sınıf, önemsiz dersler olarak görülür. (Bu eğitim çok zeki, ancak yeterince atik olmayan yüksek eğitimli üniversite mezunu klişe tiplerini yarattı.)”

Kalbî eğitimi almayan, sadece akılda hatta daha da aşağısı olan nefsanî zevklerde takılı kalanlar bir süre sonra bu zevklere kendilerini öylesine kaptırırlar ki eğer kendi vicdanları yetmezse ancak bir zorlama/dış etken ile bu durumdan kurtulabilirler.

Şu an geldiğimiz noktada maalesef bu konumda. Kalbin içine nüfuz edemeyişimizden dolayı kendimizi onların (özelde de “yarım”aklın ve nefsin) istediği yaşam tarzına adapte ettik şimdi de reçeteyi yine onlardan alıp kullanmayı salık veriyoruz. Biz alışkanlıklarımıza yön verecekken bir bakmışız ki alışkanlıklarımız bize hâkim olmuş, onlar bizi yönlendiriyor. Sonra da geçici çözümlerle bu derde deva bulma derdine düşmüşüz.

Gelinen günümüz teknolojisini birden sıyırıp atmak ne mümkün! Bu bir gün bile olsa..! Günümüzde yaşayan, hikmete ve irfana ermiş bir Allah dostu “kesintisiz iletişim yollarını araştırın/bulun” derken buna internet bağlantılı bilgisayar olmak üzere cep telefonu da dahil ediyor. Yine kalb eğitimini tamamlamış bir arif, cep telefonlarını “derviş telefonu” olarak tanımlıyor. Yani istediğin kişiye istediğin anda ulaşabilme, konuşabilme, fikir alıp, hasbihal edebilme aracı. Eskiden kâmil-i mürşidlerin riyazetle gelebildikleri noktaya bugün hemen her insan birkaç tuş ile gelebilmesi...

Bu durumda asıl önemli olan bu tür araçların bize hükmetmelerini önleyerek onları ihtiyaç noktasında tasarruf ederek kullanmak. “Sınırsız Bağlantı” ya da “Bedava Saatlerce Konuş” türünden bayağı reklâm tuzaklarına kanarak ilk etapta gerekli olan aklımızı, sonra da bedenin ve ruhun yönetim merkezi olan kalbimizi akan bozgun sele kaptırırsak ne yazık ki zehirli elmayı bize veren cadıdan bu sefer meded umarız.

Hâlbuki sistemli/düzenli bir yaşantıya sahip olması gereken, yeryüzündeki tek hak dinin temsilcileri olarak aslında ne bu durumlara düşeriz ne de kurtuluş için sabun köpüğü ilaçlara meylederiz. Kalbten yoksun kalan onların, yıl içine yaydıkları değerleri biz inancımız gereği gün içinde zaten yaşıyoruz. Onlara kalsa “Komşuya Bir Kab Yemek Verme Günü” , “İnsanları Selamlama, İnsanlara Tebessüm Etme Günü” , “Toplu İbadet Ve Dua Günü” gibi pek çok gün ortaya çıkar zamanla ve biz sanki bunlardan yoksun bir kültüre sahipmişiz gibi “Aa, tabi ya bu şehrin stres dolu çağıltısına bir son verme zamanı geldi” deme gafilliğinde ve bahtsızlığında bulunabiliriz.

Kendi değerlerimizi bilincimiz en yüksek noktada olduğu halde yaşamaya çalışalım. Varın siz Mart’ın 24’ünde, 25’inde ya da her hangi bir gün içinde bilgisayarınızı açın, işinizi görün ama sonra huzur için biraz kapatın. Size sizden daha yakın olana yakınlaşmak için biraz kalbinizi dinleyin. Rahatlayın, sonra gelin bilgisayarınızı açın, yeniden işinize devam edin. Cep telefonunuzu vücudunuzdan uzak tutun, mümkünse kulaklıkla irtibat sağlayın ama dostlarınızla konuşmayı da ihmal etmeyin. Lafı çok uzatmadan, gönül alacak kadar arayın, konuşun. Bağa bahçeye de gitmeyi unutmayın. “Alnı toprak olasıca”lardan olun.

Çünkü Dünya bize verilen nimetlerle, o nimetleri akl-ı selimle kullanırken daha güzel.

...
Bu yazı isterdim ki blog şeklinde sunulsun. Hani aynı konuda aynı açıdan ele alınıp da yazılan yazılar -mesela Kurban Bayramı yazıları- nasıl değer görüp alt alta üst üste sıralanıyorsa bu konuda da bir yazı ama farklı açıdan bakan bir yazı daha blog olarak değer görseydi. Neyse, ben türkümü söylemeye devam ediyorum; "Ankarada dayın yohtur, Mamudo gurban niye doğduunn..."

Ey menba-ı ÂŞK! Gönlüme kıldığın nazar-ı mehabbet kadardır kıymetim...