Tebrikle başlamalıyım evvela, sözlerimin ağırlığını hafifletsin diye yahut sertliğini yumuşatsın diye olmalıydı doğrusu. Bu yazı güzel olmuş bence ve sanırım pekçok kimse de benzer duyguları benzer biçimde yaşamış olduğundan, pekçok kimse için ya yaşanıp geçmiş olmasından yada elan yaşanıyor olmasından yada yaşanmasının arifesinde olması nedeniyle vesaire bir ortak payda bulmuş olmalı bu yazıda kendiyle ilgili. Aslında burada yazılmakta olan pekçok yazı ve bunlara yapılan yorumlar ile aramızda bu ilişkiyi görüyoruz. Bunu şekil-üslup-nicelik...bakımından iyi ifade edenimiz var, pek iyi ifade edemeyenimiz var falan, ama ortak olan bir algılama davranma yaşama taşıma aynılığı ile karşı karşıya olduğumuzu düşünmeye başladım. Aynı verileri aynı biçimde düşünüp yorumlayıp, aynı biçimde yalnızlaşıyoruz. Aynılaşmamızın bu denli ( aslında burda da bir soru olmalı: ne denli? Olgusal olarak yani mevcut vakıanın değerlendirmesinden yola çıkarak gibi...) bir yalnızlaşmaya yol açmasından şüphe duymaya başladım.

Sorun ne? Aynı olmak mı? Farklı olmak mı? Ne güzel hepimiz aynılaşıyoruz ve sorunlar gitgide ortadan kalkıyor gibi görünüyor ilk söylenişte; ama yön meselesi hesaba katılmaksızın yapılınca her durum için tehlike arzediyor bu masum ifadeler yada tersten bakıp farklılaşmanın ayrılaşmayı getirdiği izlenimi oluşuyor ilk söylenişte ve birileri kelimelerin bu ilk bakışta meydana getirdiği etkiyi kullanarak boyuyor gözlerimizi. Gözlerimizin boyanmasıyla, dünya boyanmış olmuyor bilindiği gibi.

Nereye gelmek istiyorum? Kelime oyunları yapmamaya gelmek istiyorum. Algımın ve algınızın açılmasını ve bu açıklıkta aynılaşıp, farklılıklarımızın bizlere haslığının hiçte ehemmiyetli olmadığının farkına varmamızın, sorunların çözümündeki önemine gelmek istiyorum.

Şimdi nereden çıktı bu diyen olursa diye, şöyle izah edeyim: yukarıdaki metnin anlattıklarını bir biçimde ben de yaşadım ve aynı duygusal tribe girdim ve bunu kendime has sanıyordum ki, bu yazı beni ürküttü. Burada, bağlılığın kime yöneltildiğinin ve gurbet duygusunun kimler arasında geçtiğinden çok, bu duyguyu harekete geçiren saiklerin bize öğretilmiş olmasından dolayı duyduğum ürkmeyi ifade etmek istedim. Yani, kendim denen şeye has sandığım bir yaşama biçiminin bir başkasında da aynı biçimde ortaya çıkması, tabirimi mazur görün maymun gibi öğretilmiş tepkilerle yaşadığım hissine kapılmayı bir yana bırakın, direk öyle olduğunu anladım. Neden mi? Yukarıdaki metin çok özel sandığımız bir ilişkinin ( insan-insan, insan-şehir, insan-durum vs. arasındaki ) sonlanma biçimini ele alıyor ki, son derece özel iç dünyada meydana gelen bir algı-yorum ifadesi. Demek ki diyorum özel, merkez olma algımız da bir yanılsama. Kibrin soft bir türevi olsa gerek, tekliğe yolculuk gibi, kimse beni anlayamaz gibi...

Bu yazıda biçim olarak İsmet Özel etkisi ve kendi üzerimdeki İsmet özel etkisinin aynılığı; ama bunun herkes tarafından alkışlanan bir meşruluğa ulaşmış olması, ne bileyim hiç değilse '' bizi nereye götürüyorlar? '' dedirtiyor bana.

'' mesela '' diye buraya başlamak hiç uymayacak ama, bizler yani burada yazan insanlar, genellikle kimlik olarak: '' müslüman '' tanımını kabul etmiş olmakla beraber, asla yukarıda ifade ettiğim düzeyde bir aynılığa sahip değiliz. Ne garip değilmi? En gizli duygularımızı aynı biçimsellikle yaşayabilen yani yönlendirilebilen bizler, iş ortak paydamız yani aynı oluşumuzu beyan ettiğimiz kimliğimizin tezahüründe taban tabana zıdlıklar arzetmekte ve bizler çelişkileri içselleştirmeyi kimiliğimizin yani dinimizin bir parçası sayar hale gelmekteyiz.

Şimdi buradan yola çıkarak : Kimliğimizi oluşturan değerlere ve bunların bir insan davranışında şahitliğe dönüşmesi yani yaşamlaşması noktasında bariz bir savrulma ve yabancılaşma içinde olduğumuz hiç şüphesiz söylenebilir. Bu yabancılaşma ve savrulmadan açılan boşluğu, tahrif edilmiş atalarımızdan edindiklerimiz ve modernizmi üreten bu muharref geleneğin yeniden yorumlanmış biçimleri içinde bir paradoksa yani kısır döngüye kendimizi hapsediyoruz. Çok keskin oldu bu ifade biliyorum ama bakın bunu ıspatlayabilirim.

Vicdan diyoruz, fıtrat da diyebiliriz. Halkediliş biçimimiz, biçimimize uygun yaşama= ahlak 'tan yola çıkarak bir soru yöneltmek istiyorum bu yaradılış=vicdan=fıtrat dediğimiz kimliğimizin DNA sına : '' Ben şair olmayan rüştü, tüm bu ötekiler için kurban olmaya hazırmı? Benim varlığımın haksızlıklar karşısında adil bir duruş sergilemeye yanaşmadıktan sonra ne önemi olabilir ki? '' Neden ben? '' diye sormak yerine '' neden ben değilim? '' diye sormuyorum? Çünkü anladımki en az ötekiler kadar aynıyım kendini özel zannetmekte, çünkü ölçüp biçiyorum sizler gibi bende ve bilmiyorum arkamı dönüp gidecekmiyim yoksa bedeli ödemeye yanaşacakmıyım; ki bedel ödemeye ancak fedakarlar yanaşır bunu biliyorum ve onlar hiçte özel değiller kendi kendilerini tavaf etmeyi bırakalı çok olmuş olmalı...

Yeraltından notları okumuşsunuzdur dostoyevskinin. Bence onların üsluplarından ve günah çıkarmayı (kendini kınayıp nedamet çeken ve bunu erdem sanan nefs ) bizlere de içselleştirmeyi öğretmelerinden yani aynı yanlış duyguların gemini azıya almamız için aynılaştırıldığımızdan başka hiçbir önemleri olmayan pompalanan bu edebiyat masalından da nefretimi beyan edeyim.Hepiniz okumamışsanız da merak etmeyin birçok adam yazılarıyla kopyalanmış bu davranışları aktarmıştır.

Bakın herkes yaptığı işin şahitliğinide yapıyor aynı zamanda. yarın bize mazeretlerimiz sorulmayacak, yaptığımız işler yani şahitliğimiz sorulmaksızın önümüze konacak; kimse kendini aldatmasın, neyin şahitliğini yaptığına kimi taklit ettiğine kimi modellediğine kimliğine korkularına sevgilerine iş işten geçmeden bir daha dönüp baksın. Allahımız çok bağışlayan merhamet edendir ama bizler de keçilik yapmamalıyız, bida düşünmeliyiz kimin kulu olduğumuzu...

Geçen biriyle konuşuyoruz, seyid kutup'tan laf açıldı. İşte o iyi bildiğiniz günah çıkarmamız için öğretilmiş elimize tutuşturulmuş ezber cümlelerle 80 li 90 lı yılların müslüman gençlerini yargılıyor ve bunu seyid kutup mevdudi kitaplarına bağlıyor. Birde savrulmanın kutsal kelimesi çıkmıştı o sıralar : '' bu ülke, bu topraklar '' edebiyatı. Onlar bu toprakların mirası değilmiş. HImm? Hacım siz o adamların söylediğini anlamamışsınız, olabilir, de anlamadığınızı da anlamak istemiyorsunuz. Şimdi bu topraklarda lümpenlikten bir medeniyet üretin bakalım; hani güce boyun eğdik demek kibrimize yakışmadı yerine bu toprakların gücünün ayağını öpmenin ideolojik alt yapısını oluştururken '' islamı ideolojileştirdiler! '' gibi beylik cümleler ürettiniz de n'oldu? Hem ne demiş ki mevdudi 4 terimde, yalanmı söylemiş, güçle işbirlikçilik yapmanın 44 teorisinimi öğretmiş? Yada seyid kutup '' kuran neslini inşa edelim '' demişte bundan özür dilemediği için kelle vermişte BOB un Bop projesinemi çalışmış.

Birgün çekicem sarı satenden cübbeyi sırtıma '' ey günahkarlar! ey günahkarlar! bari yalan söylemeyin...'' diye diye yürüycem saçlarımıda uzatmış olarak, kimbilir belki eteklerime yapışacak insanlar '' medet ey mehdi '' yada sopalıyacaklar beni adam etmek için ama biliyorumki mahşerde buluşacak tüm bunlar ve davalaşacaklar....İşte yukarıdaki metnin bendeki devamı budur kardeşim, bende bu şehri terk ediyorum ama ne terk ettiğim için onu hüzünlüyüm nede yeni şehiri sevinçle bağrıma basmaya niyetliyim. Varsa yoksa, hatalarımı ve sevaplarımı alıp dostlarımdan ayrılmanın hüznünü yaşarken '' her adem yalnızdır ve rabbini dost bilmelidir ve böyle aynı adamların kardeşliği anlamlıdır ...'' cümlesini mırıldanarak yine şiirsel bir anlamım olsun bari arzusuyla, te o saray burnunun oralarda artizlik turlar atıyor var sayın sizde beni....
Selamünaleyküm Yorum türü : karışık kuruşuk duygusal

Ne zaman sazın "gitmek" telinden birşeyler dinlesem, içinden geçtiğim ve içimden geçen insanlar canlanıyor önümde... Hani bir söz vardır ya "Hayat yaptığınız tercihler bütünüdür" Geçtiğim şehirler, otobüsler, kaldığım evler, ev arkadaşlarım, biriktirdiğim küçük kağıtlar....ve dahası. Valizi yatağının ayakucunda bekleyen bir insana dair her şey.. Bunu tercih ettiğim için böyle bir hikayenin başrol oyuncusu olarak buldum kendimi. Herkes kendi hikayesini kendisi yazıyor.Ve bakıyorum yaşamı bu renk hikayelerde biriktiren insanların ortak buluşma noktası hikayelerinin hep tamamlanmamış olması. Sare Emek diyorsunuz ya "Beklersem mümkün herşey. Halbuki bekleyemem". Tamamlanırsak "biz" olamayız. Ucu kapanmamış zarflar gibiyiz. Tamamlanırsak anlamımızı kaybederiz. İçimizde yaktığımız ateşi söndüremeden gitmeliyiz. Darendevi Selamlar.