Bir haber sitesinde, dünya kupası maçları için futbol topu üreten Hindistanlı çocuk işçilerin haberini okuyordum.Gece gündüz futbol topu diken bu çocukların günlüklerinin 6 cent, olduğuna dair bir haber. .. Böylesine büyük paraların döndüğü sektörde, futbolun elzem aracını üreten çocuklara ise sadece 6 cent düşüyordu …

Haberi okurken ekranın sağ üstündeki UNICEF’in banner’ı neredeyse gözümün içine girdiğinden gayrı ihtiyari tıkladım: “ Birleşmiş Milletler Çocuk Fonu UNICEF, dünyada çocuk haklarının başlıca savunucusudur...” diye başlıyor UNICEF nedir sorusunun altındaki ilk paragrafa.

“Misyonu” başlığının alt maddelerinde:
“Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından UNICEF'e verilen görev, çocuk hakları için tanıtıp savunan çalışmalar yapmak, çocukların temel gereksinimlerinin karşılanmasına yardımcı olmak ve çocukların potansiyellerini eksiksiz biçimde gerçekleştirebilmeleri için fırsatlar sağlamaktır.
UNICEF, en dezavantajlı durumdaki çocuk kesimlerine örneğin savaş, doğal afetler, aşırı yoksulluk, her tür şiddet ve sömürüye maruz kalmış çocuklarla özürlülere - özel koruma sağlanmasını savunmaktadır.”diye açıklanıyor.

Savaş deyince: bombalar,enkazlardan çıkarılan çocuk cesetleri…Gazze’nin çocukları, Bağdat’ın çocukları , Beyrut’un çocukları ve elbette Afgan çocukları gözümüzün önüne geliyor … Çocuklar, ama hep çocuklar; en çok çocuklar canımızı yakıyor. Şehirler değişse de, ekranlara,gazete sayfalarına düşen görüntüler değişmiyor.Korkuyla bakan gözler farklı ama , acının dili,ifadesi aynı.Yazık ki bu çocukların hepsinin dini de aynı.
Bu çocuklara, çocuktan başka her şey diyebilirsiniz ama çocuk asla!

“UNICEF'in misyonu "Çocuklara Uygun Bir Dünya" yaratmaktır.” Nasıl da kulağa hoş geliyor değil mi? Ne anlamlı, ne kutsal bir görev!

“Adalet ve güvenliği, ekonomik kalkınma ve sosyal eşitliği uluslararasında tüm ülkelere sağlamayı amaç edinmiş’’ Birleşmiş Milletler şer ekseninde jet hızıyla birleşirken Müslümanlar katledilirken "birleşememe" gibi ezeli bir sorunları var.

Çocuklara uygun bir dünyaymış! Kendi elleriyle kararttıkları, bombalar yağdırdıkları dünya mı? Tabi ‘elektriksizlikten kimse ölmez(!)’ karanlıkta yaşayabilir Filistin çocukları.
Aslında Beyrutdaki çocuklar da ölmeyecekti.Anneleri babaları Hizbullah’ı desteklemeseydi,bünyelerinde barındırmasaydı.
Demokrasinin kahramanı(!) sayın Bush Beyrut’a düşen bombaların ardından buyuruyor:Hizbullah silah bırakırsa savaş olmaz.Yani İsrail saldırmaz demek istiyor.Bütün Müslümanlar silahlarını bıraksınlar bir kendilerinde silahlar bulunsun ki, diledikleri gibi bir dünya kursunlar.
Barış ve adalet dolu bir dünya!
Diledikleri gibi barış ve adalet!Diledikleri gibi demokrasi götürsünler Müslüman ülkelere.Tıpkı Irak’a götürdükleri gibi!Bağdatdaki çocuklara kurdukları dünya gibi !

Çocuklara uygun bir dünya!Elektrik çocukların gözlerini rahatsız eder! Karanlık gözlerine iyi gelecektir!… Oralardaki çocuklar savaş filmlerini, korku filmlerini sinemalarda seyredemeyecekleri için savaşı onlara götürüyorlar.Sırf savaşı görsünler, tanısınlar diye! Havai fişek yerine patlayan bombaların havadaki ışık huzmelerini seyretsinler!
Her şey çocuklara uygun bir dünya için! Batılı çocuklardan eksikleri kalmasın diye!
Adalet! Birleşmiş milletler! Birleşmiş milletlerin daimi üyeleri aynı zamanda G-8 üyeleri adilane(!) vicdanlarıyla buyurdular:Ortadoğu’ daki çatışmalara ortak güçlü tepki göstereceklermiş! Çatışma mı ? Ne çatışması baylar ‘çatan’ var da çatışanları göremiyoruz ortalıkta. Taşla, sopayla füzelere karşı çatışılır mı? Ortak güçlü tepki göstereceklermiş! Kesin İsrail’e bomba yağdırırlar. E ciddi tepki olarak Irak’ta görmedik mi? Ciddi bombaları.
Sırbistan gayri ciddi uyarılmıştı o yüzden bombalara hedef olmadı. İsrail korksun bu ciddi uyarılardan(!)
Ne de olsa asli görevleri dünyada barış ve adaleti sağlamak!
Günde 6 cent için futbol topu diken çocuklar...
Her şey çocuklara uygun bir dünya için!