Söz bir kalıptır, içine altın koyarsan kıymetlenir, su koyarsan temizlenir, çöp koyarsan kirlenir. Ne kadar eski olursa olsun, tahkir edici söz kıymetli olamaz. Bu amiyane sözlerin yeni nesile aktarılmasını doğru bulmuyorum ve TDK'yı tebrik ediyorum. Her ne kadar galat-ı meşhur evla(tercih edilir) olsa dahi, ben galat-ı meşhur(bilinen yanlış)dan çok lugat-ı fasih(net doğru)i tercih ediyorum... Selam ve Dua ile...

Katil İsrail, Dünya Seni Sevmiyor!
Killer Israel, The World Hates You!
YEN!LG!

Sevgili dostum Nuh Tuna'nın bu yazısını biraz kasıtlı ve çarpıtılmış bulmaktayım. Böyle bir yargının bende hasıl oluşunu şöyle açıklayabilirim:

Sanırım Türkçe konusu daha önce de site gündemine gelmiştir. Aklımda kalanı Fahriye Yalçın'ın "Türk(çe) Harekatı" yazısı da bu kapsamda değerlendirilebilir. Ama ne var ki dil günlük politik kaygıların konusu değildir ve bu şekilde de değerlendirilemez. Söz konusu Türkçe Olimpiyadı ve taşıdığı amaç burada benim yazımın hedefi dışında olduğundan Fahriye Hanımın yazısına yaptığım gönderme doğrudan bir anlam ifade etmemektedir.

Sevgili Nuh Tuna'nın edindiği haber ve bu haber üzerine yazdığı yazı medyamızın "filin ancak kulağını görme körlüğünden" ileri gelen bir haberdir. Olayın aslı şudur: TDK, ister kadın, ister erkek olsun farketmez, küfür, hakaret türü sözcükleri sadece Argo Sözlükleri kapsamında değerlendireceğini ve bunları temel Türkçe sözlüklere almayacağını aktarmıştır. Olayın aslı budur. Ve bu gayet yerinde bir uygulamadır. Ayrıca, haberi hazırlayan haber editörünün cehaleti mi, yoksa haberi dinleyen Nuh'un dikkatsizliği mi bilinmez hakaret olarak belirtilen sözcükler sözcük sayılmaz, birer deyimdir. Sözlük bilgisi olanlar gayet iyi bilir ki sözlükler madde başı sözcüklerden ve eklemeyle oluşan sözcüklerden oluşmaktadır. Örneğin, "arzu" madde başı sözcüktür, "arzulu" ise "lu" eklemesiyle oluşmuş bir sözcüktür. "Eksik etek", "saçı uzun aklı kısa" ve benzeri binlerce deyim sözcük değil, deyimdir ve Deyimler Sözlüğünde yer almaktadır.

Burada bir noktaya daha dikkat çekmek istiyorum. Bu ve bu içerikteki yazılara düşülen yorumlarda zaman zaman sergilenen koyu bir TDK ve TTK karşıtlığını anlayamıyorum. Her iki kurum Türkiye'nin baş tacıdır. Lütfen bu iki kurumun dilimize ve tarihimize kazandırdıklarını şöyle bir inceleme zahmetinde bulunun. Bu iki kurum, tarih ve dil alanında toplumumuza kazandırdığı kaynaklar saymakla bitmez. TDK Sözlüğünü duydukları haberden dolayı mahkum edenlere şunu hatırlatmak istiyorum. Aynı kurum 1930 yılından beri, yetmiş yıldan fazladır Türkiye'yi köy köy, kasaba kasaba ve şehir şehir dolaşarak her yörenin sözcüklerini toplamış; yetmemiş 14. Yüzyıldan beri bütün kaynakları ve eserleri inceleyerek ciltler dolusu sözlükler hazırlamıştır. Sadece Türkiye'de değil, Orta Asya'da, Kırım'da, Avrupa'da, Mısır'da, Orta Doğu ülkelerinde yazılmış eserleri neredeyse önemli bir kısmını metin, sözlük ve dizin halinde yeni baştan inceleyerek kitaplar halinde basmıştır. Yani bu kurum daha ne yapmalıdır, anlayamıyorum. Dilimizdeki yabancı sözcüklerden mi rahatsızsınız? TDK Türkçedeki Yabancı sözükler ve karşılıklarını önerek ciltler dolusu sözlükler hazırladı, alın kullanın. Yo, bu sözlükler uydurmadır diyenler, o zaman lütfen Türk Dilinin Derleme ve Türk dilinin Tarama sözlüklerine baksınlar. Bu sözlüklerde yer alan sözlükler Anadolu ağızlarında toplanmıştır.

Son on yılda TDK kurumunun pasif kaldığı söylenilebilir. Bunun da bir gerekçesi bulunmaktadır. Maalesef, kurum kendisi için Atatürk döneminden beri ayrılmış paraya CHP'nin bir kararıyla Türkiye İş Bankasının uygulamasıyla erişememektedir. Gerekçe, kurumun fotokopi bölümünde zamanında birkaç densizin yaptığı yolsuzluğun bedelinin bütün bir kuruma kesilmesidir. Sanırım bu sıkıntı artık aşılmış bulunmaktadır.

Öte yandan, Türk dili alanında çalışmak isteyen ve Türkçe üzerine projesi olanlara kurumun kapıları da açıktır. TDK hakkındaki batıl inançlarımızı yenersek, sanırım Türkçenin korunmasında bu kurumun neler yaptığını da anlayacağız.

Son olarak belli belirsiz duyduklarımız üzerine felaket senaryoları yazmaktan da artık vazgeçelim. Bu eleştiriler yüzünden Milli Eğitim ve Kültür Bakanlıklarının ne hale geldiğini görmüyor muyuz? Geçenlerde sevgili Fatih Tiyanşan, bana bu bakanlığın 1940'lara yayınladığı liseliler için "Felsefe" kitabının bir kopyasını göndermiş. Allah razı olsun. O kitapta yer alan bilgiler bugün üniversitelerde dahi öğretilmiyor. Bakmamız gereken nokta burasıdır sevgili Nuh kardeşim. Nasıl bir kültür, kimlik, bilgi, tefekkür, inanç yozlaşmasına uğradığımızın tespitini yapalım öncelikle. TDK ve TTK kurumlarından hizmet vermiş Reşit Rahmeti Arat, Ahmet Zeki Velidi Togan, Sadri Mahsudi Arsal, Ahmet Caferoğlu, Kuat Köprülü, Besim Atalay, Talat Tekin, Hasan Eren, Halasi Kun, Faruk Sümer, Mehmet Altay Köymen ve yüzlerce araştırmacı ve alim Çin'den Güney Amerika'ya kadar dilimiz ve tarihimiz konusunda yüksek lisans tezlerine kadar araştırarak bize bir hazine bırakmışlardır. Bu emeği seferber eden mali, maddi ve manevi desteğin nereden geldiğini sanıyorsunuz. Örneğin, Akop Dilaçar kendisi Ermeni kökenli bir dilçidir. Ama Türk dili üzerine yazdığı eserlerinin bir benzerine daha rastlanmış değildir. Örneğin, onun Dil üzerine bir araştırmasında Güney Amerika'da hazırlanmış tezlerin içeriğine kadar bilgi bulunmaktadır. Kısacası dilimiz varlığımızdır ve bu varlığı yaşatan kurumlara en fazla bizim sahip çıkmamız gerekmektedir. Bana göre, Türkiye'de başarılı olmuş bir kurum varsa bunun başında TDK ve TTK gelmektedir.

Saygılarımla...