Altmışını aşkın bir kadın... Bir taraftan köpeğinin tasmasına bağlı ipi çekiştiriyor bir taraftan da “yürü cancağızım, yürü bir tanem” diye sevgisini dillendirerek yol alıyor. Vücudunun çok az bir kısmını kaplayan daracık giysileri içinde çok eğreti bir duruşu var. Yüzü boya içinde. Ak olması gereken saçlarında aktan başka bütün renkler var. Dudaklarındaki boyadan pembeleşmiş sakızı balon yapa yapa yürüyor. Umursamaz tavırlar. Yürürken, aksak atın sırtındaki heybe gibi sıçrayıp duruyor göğüsleri. Midemi bulandıran bu manzaranın gözümün önünden çekilmesi için başımı çeviriyorum. Birden Hatice Ninem dikiliyor gözlerimin önüne. Omuzlarından ayakları üzerine kadar salınmış entarisi, başını ve omuzlarını kapatan ince oyalı yemenisi yetmezmiş gibi, beline kadar sarkan beyaz bürüğünü de almış başına; burnu ve gözleri hariç her yerini saklamış. Elimden tutmuş tatlı bir masal eşliğinde sokağa iniyoruz. Bağ yoluyla buluşmamız için köyün ortasından geçmemiz gerekiyor. Evden çıkmadan önce anlatmaya başladığı tatlı masalına sokağa çıkınca ara veriyor. “Ola ki erkekler sesimi işitir. Bağ yoluna varınca devam ederim… Yüreğimin meyvesi…” diyerek okşuyor saçlarımı…

Hatice Ninemin yanında sessiz sakin yürüyüşüm bana pahalıya mal olacaktı. Sokağa hızlı bir şekilde dalan cip üzerime çıkacaktı neredeyse. Bir anda dalgınlığımdan kurtuldum ve cipin önünden kaçtım. Oldukça pahalı cinsten bir cip; içinde de oldukça havalı iki bayan. İri, siyah gözlüklerinden başka bir şey yoktu sanki vücutlarında. Belki oturdukları yerleri kapalıydı ama ben dışardan göremedim. Sokakta kimse yokmuş gibi yol alıyor cip. Cipin pencerelerinden sokağa fırlatılanlar epey canımı sıktı. Yere atılan erik çekirdeklerini toplayıp çöp kutusuna atmak geldi içimden ama “köylü” diye halime gülüneceğinden çekindim. Gerçi anacığımın “topla, sokaklar temiz kalsın!” diye uyaran sesi kulaklarımda çınladı ama o gün dinlemedim anacığımı. Azığımı omuzlayıp, hayvanlarımızın peşinde dağ yolunu tuttururken seslenirdi anacığım; “Sakın kimseye zarar verme. Hayvanları yoldan uzak tut. Gelen geçene engel olmasınlar. Yediğin şeylerin artıklarını yoldan uzak yerlerdeki çalıların dibine dök. Sakın göz önünde bırakma. Bir şey yiyeceğin zaman öyle orta yerde yeme, yanında birileri varsa mutlaka paylaş. Böyle yaparsan başkasının gözü, senin de gönlün rahatlamış olur. Yediğin bereketlenmiş, faydası da oldukça artmış olur…”

Anacığımın sesine dalmış, sokağa saçılmış yiyecek paketlerinden sigara kalıntılarına kadar ne varsa içim burkula burkula göz gezdirirken ayağımı köpek pisliğine basmaktan son anda kurtardım. Şehrin en modern semti olarak bilinen bu yerde, bu sokakta pisliğin ne işi vardı, hem de adım başı… Sabahın erken saatlerinde onca hayvan sığıra çıkardı da, sonrasında köyümüzün sokakları süpürülür, tek bir pislik bırakılmazdı. Kokmasın diye özellikle yazın zaman zaman yıkanırdı da... Aksakalıyla Halit Dede’yi hatırladım o an. Evinin önünü süpürmekte gecikenlere nasıl bağırdığını, bastonunu sokağın taşlarına vururken, şimdi yanı başımda haykırıyor gibi geldi; “Gelen giden olacak; el âleme rezil edeceksiniz bizi, her yer pırıl pırıl olana kadar süpürün, olmadı yıkayın…”

Kaldırımlardaki pisliklere basmamak için yerleri gözetlerken ara sokaktan çıkmakta olan bir gurup gencin sokağın her yanından yankı yapan gürültülerine dikkat kesildim. Tam köşe başında karşılaştık. Ne de olsa yaşım yaşlarını neredeyse üçe katlar diye kendime geçiş üstünlüğü tanıdım. Yoluma devam etmek istedim. Ama umursamadılar bile… Yürüseydim belki omuz vurup geçeceklerdi. Çaresiz duraladım. Bana taraf olan bile milim kıpırdamadı rotasından. Göğsüme sürtünerek geçti önümden. Konuşmalarından kulaklarımda kalanları köyümüzde söylemekten utanırdım ben. Şehirli sokaklarda söylendiği için yazmaktan utanmayacağım: “Lan, oğlum, çüş, oha,…” Bu sözleri birine söylerken babam işitseydi, onun tepkisinden kulaklarım, utancımdan yüzüm kıpkırmızı kesilirdi. Hele bir yaşlının önünden, uzağından bile olsa geçtiğimi görseydi; o yaşlının yüzüne öyle evlat yetiştirmiş bir baba olarak bakmaktan, o yaşlıyla bir daha karşılaşmaktan çekinirdi. Çekinirdi ve gereğini yapardı. Yaptığı için gençlere ben yol verdim. “Acaba yanlış mı yaptım babacığım. Doğruyu öğretecek rehberlerin çoğu o sokakların geçtiği mahallelerde oturuyorlar, ne etiketleri var onların biliyor musun, beni adam yerine koymazlar bile ve önümden geçenler de onların çocukları…”

O gençlere takılmaktan vazgeçiyorum. Şehrin sokaklarındayım ve yoluma devam ediyorum. Daracık kaldırımın tam ortasında başörtülü bir genç kız. Üst tarafını biraz Fatma Halama benzetiyorum ama alt tarafındaki daracık pantolon nedense canımı sıkıyor. Olsun, yine de kenara çekilip yol vereceğinden son derece umutluyum. O umutla yaklaşıyorum. Ansızın arkamda ayak patırtıları… Bir genç koşarak geliyor. Omuz vurur gibi sürtünerek yanımdan geçtikten sonra başörtülü kıza saldırır gibi yaklaşıyor. Bir anda şehrin sokaklarında olduğumu unutuyorum. Utancımdan gözlerimi kapatıyorum. Ve öylece, onca tehlikesine rağmen vızır vızır işleyen yoldan karşı kaldırıma geçmeye çalışıyorum. Sarmaş dolaş ve şapır şupur vaziyette arkamda bıraktığım gençlerin umutlarıma indirdiği darbe göz pınarlarımdan sızıntılara sebep oluyor ama asıl yüreğimin çarpıntısını durdurmakta zorlanıyorum.

-Hayır Fatma Hala seni dinlemek istemiyorum şu an! Ben şehrin sokaklarındayım. Sense köyümüzün mezarlığında…
-Cesedim orda, ruhum ise en az senin kadar haberdar şehrin sokaklarından. Biliyor musun, biz eniştenle tam iki sene nişanlı kaldık. O iki sene boyunca enişten bizim mahallenin sokağından bile geçmedi. Ne kadar ayıptı bu. Ellerimi ilk kez gerdek odasında tuttu. Ama ölünceye kadar unutmadım o tutuşun sıcaklığını, lezzetini... İçimizde öyle bir sıcaklık, öyle bir yakınlık oluştu ki; hiç soğumadık birbirimizden, hiç uzak kalmadık… Ölüm ayırmasaydı hiç ayrılmazdık. Ölümün ayırması da, diriliş gününe kadar... Sonra cennette beraberliğimiz sürecek; kavlimiz öyle, umudumuz da…
Şehrin sokaklarında yürümeye devam ediyorum. Şehir İstanbul. Nice medeniyetlere merkez olmuş, başkent olmuş…