Utanmalar nerelere kayboldu bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa onun yavaş yavaş ayrılışına razı olup uzaklaştırmamız.

Burnunu göstermekten utanan bir nineden nasıl böyle bir nesil yetişti. Bir zamanlar , herkes aynı ölçülerde dikkatli olmasa bile asgari müşterekler vardı. Pek dışına çıkan olmazdı.

Ne arkadaşlıklar ölçülü, ne büyük küçük arasındaki ilişkiler, ne de eşler...

Edep kıymetli bir hazine idi ve çok insan ona sahipti. Onu en akla gelmez biçimde en ince halleriyle yaşayanlar vardı. Odanın kapısını biraz sert örttüm diye dönüp içeride bulunanlardan özür dileyenden tutun da bir büyüğü görünce sigarasını nerelere atacağını şaşıran delikanlıdan, büyüklere ve misafirlere daha yukarı yerleri oturmaları için bırakan gençlere kadar...

Bazıları böyle bir şeyin konuşulmasını bile gereksiz görüyor ve bunlarla saygının ilgisi olmadığını söylüyor. Dahası insanlar durmadan birbirlerinden şikayet ediyor. Tanımadıkları insanlara eşlerinden dert yanıyor, dert yananın mükemmel kabul edildiği sığ bir mantıkla güya sorunlar çözülüyor!

Oysa edep yerli yerindeyken, evli iseniz eşinize "benim" der kimseye laf söyletmezdiniz. Evli değilseniz eğer yabancı birisi söz konusu olur ve "elin" diyerek onun hakkında konuşmazdınız. Bu sır o müesseseyi bir kale gibi ayakta tutardı. Öyle kolay değildi bozulması, yıkılması...

Ev bütün kötülüklerden kaçılan bir "yuva"iken, şimdilerde çoluk çocuk sakındırılmadan herşeyi dinler, herşeye bakar , herşeyi konuşur bir topluluk mekanı olmuş. Duvarlarında ise hala "her hüner makbul imiş illa edep illa edep" yazan evler...

İnsanların sanki dolaşımları bozulmuş çünkü ar damarlarında onulmaz bir çatlak var. Ar damarının koptuğu kişilerde sağlıklı bir dolaşımdan söz etmek mümkün değildir. Çünkü bu "utanmıyorsan dilediğini yap" hadisinde de öngörüldüğü üzere süreklilik arzeder. Kanadıkça kanar. En ufak bir yaralanmanın bile arkası gelebilir. Sıkı tampon yapıp yeni kanamaları önlemek gerekir.

Utanmamanın hemen ardından mutlaka ikinci basamak geliyor. Başkalarının da utanmamalarını sağlamak... Bulaştırmak, aşılamak... Müthiş bir yıpratma hareketi toplumu sarıyor. Alıştırmak... Edep dışı olanı gündemde tutmak...Normalmiş gibi kabul ettirmek...

Erkeklerin erkek gibi kadınların kadın gibi davranmama sebepleri bu...
Fıtratın çok çok uzağında insan tipleri meydana geliyor. Yürüyüşleri, oturuşları, yemek yiyişleri, su içişleri, konuşma tarz ve içerikleri bambaşka bir nesil...

Üzülüyorum ; çünkü bu tertemiz insanların evlatlarının bu şekildeki değişimi yürek sızlatıyor. Sanki bazı tedbirler almakta tembel davrandık gibime geliyor. Nerede hata yaptık ve onlara ulaşamadık.
En acısı da iyi birer örnek olamadık diye...

Ben kar yağarken dua ediyorum. Yarabbi kurudu damarlarımız,ne olur gökten biraz da "ar" yağdır diye...Çocuklarımıza Arda (değnek,sopa) yerine Ardan adını versek diyorum güzel olmaz mı?

Çünkü ardan adamlarımız olsun istiyorum.