Afişini gördüğümden ve içeriğini okuduğum dakikadan beri bekliyordum bu filmi. Evet, ilgi alanıma giren konularda yapılan filmler hep beni hep heyecanlandırmıştır. Ama bu seferki daha da fazla arttırdı beklentimi zira yönetmen Spielbergti. Yani 11 İsrailli atlet ölecekti ve bu ölümlerin sorumluları MOSSAD tarafından "iptal edilirken" tüm bu işleri de bir yahudi yönetecekti.

Gel de heyecanlanma..

Bir de ne tesadüf ki; HAMAS'ın seçimleri kazanmasının hemen akabindeki ilk cuma gösterime girdi Münih. Filme gideceğim gün, Yeni Şafak'ta, filme konu olan Münih baskınının planlayıcılarından Muhammed Ude'nin demecinin yer alması ilginçti. Ude halen Şam'da yaşıyor ve dediğine göre Mossad, Münih baskınının intikamını alırken aslında o olayla hiç alakası olmayan kişileri ve hatta sivilleri de öldürmüştü. Gazete filmde bunu doğrulayan diyaloglara rastlayabileceğimizi söylüyordu ve haklıydı. Rastladık.

Konuya yabancı olanlara birkaç satırlık bir özet yeter umarım: 1972 Münih Olimpiyatları'na katılan İsrailli 11 atlet Filistinli fedailerce bir baskın sonucu esir alındı. Alman devleti fedailerin şartlarına uymadı. Çatışma çıktı. 11 atlet öldürüldü. 3 fedai ve 1 Alman askeri de... Müteakip operasyonlardaysa 7 sene içinde "mossad, operasyonu gerçekleştiren fedaileri öldürüyor" dezenformasyonu arkasında "Filistin davasına gönül vermiş" insanların önde gelenlerine çeşitli saldırılar yaptı. Mevzu bu. Film de tam bunu konu alıyor. Ancak; Spielberg öyle bir tarz kullanmış ki, filmden çıktığınızdaki ruhaletiniz tek kelime ile "dumur" oluyor. Ben işi içeride çözdüğüm ve kendimi olabildiğince koruyabildiğim için sinemadan çıktıktan sonra ancak 2 saat falan etkisinde kaldım. Ama bir yahudi bu filmi seyretse şahsi görüşüm o ki belki de uzun bir zaman etkisinde kalabilir. Hem de çok uzun bir zaman.

Bana bu yazıyı yazdıran şeyse tek kelime ile "Yahudi Spielberg'in tarzı". O öyle bir tarz ki, bir yudum dahi ahlak içermiyor. Ama insanı çok etkiliyor. Yahudileri acındırıyor, onları sevdiriyor, insancıl bulmanızı sağlıyor, haklı çıkarıyor, güçlü gösteriyor, kindar belletiyor, iş bitiricilik ve kurnazlıkta çok ileriler zannetiriyor. Bütün bunları da tuzak, kan, silah, bomba, cinayet dolu iki buçuk saatte yapıyor. Nasıl mı?

Bakın nasıl...

İnsanın bilincini ve özellikle bilinçaltını etkileyen fenomenleri sıralarken korku, cinsellik, şiddet hemen ilk başta hem de herkesin aklına gelenler değil midir?

İşte "Münih"'in etkisinin ve bir yahudi propagandasının deşifresi..

Sahneleri hatırlayın şimdi..

Avner 7 aylık hamile eşini bırakarak görevi üstlendi. (yahudiler fedakardır! yahudiler vatanları için bunu da yaparlar!)

Ama doğuma geldi ve şefine "New York'tayım" diyerek yalan söyledi. Ama olsun. (yahduiler duygusaldır! yahudiler ailesine bağlıdır!)

İlk öldürülen kişiyi asansör beklerken sıkıştırdıklarında adını ve soyadını gereksiz yere çokça sordular (yahudiler boş yere insan öldürmez!)

Yanlış kişiydi. Bunu marketten aldığı şaraptan anlıyoruz. Biz anlıyoruz da katiller mermiler şişeyi delip yerler içki dolduğunda anlamadılar. Ama haklılardı, şarap kırmızıydı! Belki de mesaj "Filistinliler içki içer" veya "Fedailerin şefi içki içerek kutluyor" du. (mesajı ben almadım ama alana da engel olamadım.)

Avner,bombayla öldürecekleri kişinin yan odasına yerleşti. (yahudiler cesurdur!)

İki yan taraftaki sevgilileri gördü, başını çevirdi. (yahudiler kibardır!yahudiler ahlaklıdır!)

Filmin en ani ve yüksek ses çıkışı Avner'ın yan tarafta patlayan bombanın etkisiyle duvara yapıştığı andır. Uçuş sahnesi süperdi ama Avner sanki sadece tokat yemiş gibi kalktı. (yahudiler dayanıklıdır!)

Yan taraftaki sevgililer de yaralanmış ve afallamıştı. Avner yardım etmek için koştu ve kadının çıplak vücudunu o örttü. (yahudiler yardımsever ve ahlaklıdır!)

Başka bir sahnede kız çocuk evde unuttuğu birşeyi almak için geri döndüğünde ölmek üzere olduğunu bilemezdi. Avner gördü. Arkadaşlarına koştu ve bombanın patlamasını engelledi. Sonuçta kız ölmedi ve evden çıktı. Babası evde tek kaldı ve az sonra aynı timce öldürüldü. Onun da Münih baskınıyla organik bir bağı yoktu ama olsun. Masum kız yaşıyordu ya! (yahudiler insancıldır!)

Bir sahnede Kanas'la Ali Selamiyi vuracakları sırada onları farkeden çocuğu vurmak zorunda kaldılar. Ne kadar yazıktı eli silahlı Arap çocuğuna. Avner de böyle düşünyor olsa gerekti. Nitekim içeriden üstlerine ordu gelirken Avner'ın ölen Arap çocuğuna üzüldüğünü görmek de tek kelime ile iğrençti. Ama olsun. (yahudiler insancıldır!)

Baskın sahnesinde fanilasıyla kaçan yahudi atlet duruyor düşünüyor ve elindeki bıçakla geri dönerek bıçağı elinde kaleş olmasına rağmen onu seyreden(!) arabın tam alnına saplıyordu. Sonra da öldürülüyordu ama olsun. (yahudiler kahraman karakterlidir!)

Örnekler arttırılabilir.Ama ben en önemli noktaya gelmek istiyorum bu filmle ilgili;

Filmin başında ve hatta hiçbiryerinde verilmeyen ve merak edilen sahne neydi? 11 atletin öldürüldüğü sahne tabi. Yoksa film seri cinayetleri anlatan ve belki de "bilerek rutinleştirilen" bir yapıya sahip.
Steven Spielberg : Holywood'un yahudi dehası.

Müslüman veya yahudi veya hristiyan.. herkesin merakla beklediği sahneyi, herkesin illaki yaptığı bir eylemin, seksin içine yerleştirdi.
İzleyici reklam ve ara ile beraber 3 saat beklediği sahneyi ancak "bir yahudinin orgazmını seyretmek pahasına" seyredebildi!... Neydi? Cinsellik ve şiddet bilinçaltını dolduran olguların en büyükleriydi değil mi? Ve yine bir yahudi insanların zihinlerini bu tarzıyla yine doldurdu hem de yine en iğrenç bir biçimde. Filme kendini kaptıranlar o sahnelerde dumurlaştırıldı. Kaptırmayan ve işi bu psikanalizlerle çözebilenler ne sayıda bilemem. Ama ben şimdi hem kendime hem size soruyorum! Filmin afişinde 13+ yazmakta değil mi dostlar?Yani 13-14-15-16 yaşında bir çocuk bu filmi seyredebilir öyle mi?

Spielberg'ten nefret ettim. 1972 Münih Baskını'nın ve 11 dindaşının öcünü şimdi masum bilinçleri basarak almaya çalışmışsın. Ama umarım inşaallah başaramazsın...