Benim de uykularım pervaz idi bir zaman
Bir günün girdiğini belletmeye yarardı
Uyuklamak ki artık parşömenden bir saman
Günleri kopyalayan o kâhıd da sarardı

Bizimkiler bu işlerde ne kadar da mahir
Kavga, kulüp, kulp, kapak, kavruk, kıtlık, kar, kıyı
Ha koroyu unuttum, bir de o vardı zahir
Bir koro artar bile iğfale bir şarkıyı

Yolları öğrendim de unuttum yürümeyi
Şüphe miymiş karar mı aranılan sanatta
Ağlakça gülümseyip şairlik kürümeyi
Zülcenaheyn sandımdı. Baktım ki tek kanatta

Olsun. O tek kanadı tutar, yakalarım da
Savaş bitmişse ne gam! Bir şey sızar koynuma
Çün ne eller gördüm kavuşmuş yakalarımda
Ne birisi davranmış sarılmaya boynuma

Kor bir gülün karnına yumrulamak öfkeni
Bin acıyı bir şiire tahvil etmek: ne kâr!
Hangi katrın afuru hangi sümbülü emdi
Gör kandilsiz kafası, kanlı bitleri sakar:

İyi şiir kadınmış, kötü şiirler erkek
Ümit verip sinmeyi hep marifet bilirmiş
Surat asıp heceye, garibin -gülüm seyrek-
Her nazından bir mana çıkarmak gerekirmiş!

Yutar mıyım ben bunu, taşralının pundunu
Ben ki küskünüm ona, incelik beni kovar
(Sandığım)ın üstüne kız kulesi kondu mu
Gel ki paçamı tutan zarafet beni boğar

Zulm öyle estetiğin, hesap görmek isterken
Dedim işte zarafet, o belâ tuttu beni
Ben bilirdim gözlerin bir ölümlük renginden
Bilirdim de sen nasıl yokladın mahzenimi?

Hepsi hevâ hepsi his, diye bağlı ellerim
Meyânım aksaktır da çırpılarım gırnata
Gibi sözlerim necis. Peki ya hayallerim?
Melâli anlardım da nerde bana âşinâ?

Unut. Ne çok dolaşsa yatağı bulur beden
Yo sanmayın bu sefil ha kaçtı, ha kaçacak
Var mı ki başka dünya harf söküp alfabeden
Bir kızın endamına isim diye takacak?