Kahramanlarının,hayvan,bir cisim vs gibi çeşitli sembollerle anlatıldığı yazılar,hele ki bir eleştiri yazısıysa okuyanla,yazan arasında bilinen-tabi' olarak sembollerın neye tam olarak karşılık geldiklerini de bilmelerini gerektiren-ortak bir gerçekliğin varolduğu kabulünden hareketle kaleme alınır ve genelde okuyanla yazan arasında aynı şeyi bilmek ve hatta belki aynı duruşa sahip olmaktan doğan,kalabalık içinde birbirlerine göz ucuyla bakıp gülen iki arkadaş samimiyetini de beraberinde getirir.Bu yazılar,anlayan okuyucuda da,anlayanı muhatab alan yazarda da damakta kalan cinsten hoş tad bırakır insanın ağzında.Maalesef ben bu ortak gerçekliğe vakıf olamayan,damakta kalan taddan da mahrum şanssızlardanım.Okurken sembollere çeşitli manalar,kimlikler yüklediysem de yazının sonlarına doğru benim yüklediğim kimliklerin yine benim o kendi kimliklerime de yüklediğim özelliklerle çelişen şeyler olduğundan,yanlış tahminler yaptığımı farkettim. Tam olarak anlamamama rağmen,güzel üslub,tam manasıyla anlayamamanın verdiği hırs:) yazıyı okutuyor.

Yazardan şerhini istemek hele ki sembolik bir yazının şerhini istemek,yazara haksızlık olur,gibi geliyor bana.Bu noktada iş okuyucuya düşüyor.Daha fazla ve daha dikkatli okumak gerekiyor eğer anlamk istiyorsak tabi.

EY CEMAAT;

Yorumdaki mübhem ifadesi yerinde.Müphem değiştirilirse kıyamet mi kopar?Yorum yahut blogda yazı yazan kişilerin kelimeleri tasarruf hakkı,eğer gayr-i ahlaki ve hakaretengiz değilse,tamamen kendilerine aittir.Mübhem'in tükçeleştirilmesini,yazıyı kontrol edip aktaran kişinin yazıda kendi el izlerini,işaretlerini görme zaafı olarak değerlendiriyorum.Mübhem türkçeleştirilmeyi gerektirecek kadar kullanımdan düşmüş bir kelime değil kaldı ki öyle bile olsa mübhem'in ne olduğunu öğrenmek internet kullanıcıları için pek de zor olmasa gerek.Daha iyimser bir nedene bağlamayı arzu ederim ancak Ümit Demir'in şerh talebine cevap verilmemesi bu imkanı ortadan kaldırıyor.

Bu durum cemaat'te oluşan karşılıklı muhabbet,saygı ve güveni zedeliyor.

Bir de tasarruf sınırlarınızı bilmediğimden yakında "MAĞLUB KAVİMLERİN İCADI:KOYUNLUK DİNİ "yazısının açıklamasını da sizin elinizle yapılmış olarak görme endişesi içindeyim.

Tarık Buğra,bir gazetecinin kelimeler konusundaki hassasiyetini eleştiren bir üslubla sorduğu "hakikatin yerine gerçekliği koysak ne kaybederiz"sorusuna verdiği cevap manidardır:"gerçeği kaybederiz evladım".

"Bilindiği gibi, tasavvufî gelenek benliğin imhasını, Yunus’un ifadesiyle “aradan tarh” edilmesini emreder; bu düşünce “Ben demek şeytana mahsustur.” şeklinde halk diline de tercüme edilmiştir. Eskiler mümkün olduğu kadar “ben” kelimesini kullanmaz, “hakîr”, “fakîr”, “kulunuz”, “bendeniz” gibi küçültücü sıfatlar kullanırlardı. İkbal’in, şahsiyet felsefesini anlattığı Benliğin Sırları’nı sırf bu anlayışı yıkmak amacıyla yazdığı söylenebilir.
İkbal’in Vahdet–i Vücud’çu tasavvuf akımlarına yönelttiği eleştiriler, bu düşüncelerinin tabii bir sonucudur. Düşmanla mücadele etmek yerine “dostun yolunda şehid olma”yı, hareketsizliği ve meskeneti telkin eden edebiyatı “yok etmeye çağıran Siren’in sesi” ve inkırazın meyvesi olarak gören İkbal, bir şiirinde arzuların yok olmasını hayatın sona ermesi olarak değerlendirmiş, hayat cevherine ancak hareketle varılabileceğini ifade etmiştir.
Razı olmak bu bahtsız dünyaya
Kalkansız kalmaktır savaş alanında.
İkbal’in hür insanı, ferdiyetini keşfeden ve onu inkişaf ettirebilen, en azından bunun için mücadele eden insandır. Liderine, şeyhine, parti başkanına vb. körü körüne itaat eden, iradesiz, uysal, yüklendiği sorumlulukların farkında olmayan “köle”, gizli ve açık bütün diktatörlüklerin en sevdiği insan tipidir. İslam dünyasında, Türkiye dahil, en istenmeyen insanın İkbal’in özlediği, kendi ferdiyetinin idrakine sahip, devamlı faaliyet halindeki “hür insan” olduğu rahatlıkla söylenebilir. " *
Bu da Beşir Ayvazoğlu'nun şerh denemesi :).Buraya kadar İkbal'in tasavvufa getirdiği çeşitli eleştirilerden söz edildiğini anlıyoruz.Ümit Bey'in cevabını da okuyunca İkbal'in tasavvufu eleştirirken koyunun ağzıyla aktardığı "benlik ortadan kalkarsa hayat daha güzel olur. İyilerin ruhu samanla beslenir, et yemeyi terk eden Allah indinde makbuldür"gibi cümlelerinin,"ölmeden önce ölünüz" hadisiyle çeliştiğini söylemiş .Bu anlayışa göre yine Yunus'un

"Dövene elsiz gerek

Sövene dilsiz gerek

Derviş gönülsüz gerek

Sen derviş olamazsın.. "

sözleri, İkbal tarafından yanlış anlaşılmıştır.İkbal tasavvufu eleştiriyor,-tasavvufu bütünüyle eleştirmiyor,ifade ettiği yaklaşım şeklini eleştiriyor,öyle olsaydı Mevlana'ya olan hayranlığını nasıl açıklayabiliriz,konuyla ilgili eserleri de cabası-,ÜMİT BEY DE TASAVVUFUN SÖYLEDİĞİ ŞEYLE SİZİN KOYUNUN AĞZIYLA İFADE ETTİĞİNİZ TASAVVUF ARASINDA FARK VAR, diyor.İkbal tasavvufun farklı ve yanlış algılandığı ve bu yanlış algılama neticesinde İslam'ı referans göstererek insanları pasifize ettiği,tasavvufi anlayışın islam tarafından tamamen kuşatıldığı yanılgısının varlığından söz ediyor.Herşey makul ta ki Ümit Bey'in "bu hâl sebebi ile benim buradan anladığım şu oldu; islam dini ve onun öğretileri insanı pasifize eder, silikleştirir, aslanken koyun eyler"cümlesine gelinceye kadar.Burada bir tenakuz var.Çünkü bu cümleye kadar gelen yorumunuz ,sadece İkbal'in tasavvufu yalnızca tek boyutuyla ele aldığına dairdir.Ama sonra İkbal'le aynı şeyi söylüyorsunuz;islam dini ve öğretileri onu pasifize etmez diyor,İkbal yazının başından sonuna kadar.İslam'ı yanlış ve tek boyutuyla-tam da sizin dediğiniz gibi" halbuki islam dini bağımsız halleriyle anlaşılmayacak kadar birbirine bağlı parçalarla kemale ermiş bir dindir "diyerek-algılamak ve algılatmanın yanlışlığından söz ediyor.Ama siz İkbal'in yazısı 'İslam ve öğretileri insanı pasifize eder,şeklinde algılanıyor'derseniz bütün yazdıklarınızı alaşağı etmiş olursunuz.Çünkü siz İkbal'le aynı şeyi farklı referanslar göstererek söylüyorsunuz.Bu yüzden fikrini değil çıkış yolunu eleştirmeniz icab eder.Sanırım sizin yazınızın da bir şerhe ihtiyacı var.

*Beşir AYVAZOĞLU-Kölelik bitti mi?-bu ve konuyla ilgili benzeri yazılar okumak,Koyunluk Dini yazısını doğru anlamak için "okuyucuya düşen gerekli çaba " derken kastetdiğim kısma giriyor.Yazardan şerh taleb edilmesini hala doğru bulmuyorum fakat bunu "herşey yeterince açık ve sıkıcı" olduğu için değil,okuyucunun hazırcılığına muhalif olduğum için yapıyorum.Bu arada samimi üslubuna teşekkür ederim Beyhancım.selamlar