İrticanın bol olduğu devirlere gidelim biraz. Gerici yobazlar neler yapmış âlemlere bir nûr olarak gönderilen insanların en şereflisi olan peygambere, görelim; “…Bir defa Harem-i Şerifte namaz kılarken "Ukbe b. Ebî Muayt" saldırıp boğmak istemiş, Hz. Ebû Bekir kurtarmıştı. Başka bir zaman, Kâbe'nin yanında namaz kılarken, Ukbe b. Ebî Muayt Ebû Cehil'in teşvikiyle yeni kesilmiş bir devenin iç organlarını, secdeye vardığında üzerine atmış; kızı Fâtıma yetişip üzerindeki pislikleri temizledikten sonra, başını secdeden kaldırabilmişti.”

Namaza kâfirlerin, müşriklerin ve de münafıkların tahammülü yoktur. Çünkü hakkıyla kılınan bir namaz insanın gönül gözünü açar, hakikati fark ettirir ve kulu sahte ilahların boyunduruğundan kurtarıp yegâne Tanrı’ya yani Allah’a bağlar. Şöyle der kafirler hazret-i Şuayb’e; “Dediler ki: "Ey Şuayb! Namazın mı emrediyor sana, atalarımızın tapar olduğunu terk etmemizi yahut mallarımızda dilediğimiz gibi davranmaktan vazgeçmemizi? Hud–87”

Evet, namaz hakka ve hakikate giden yolun kapısı hükmündedir. Bu yüzdendir irtica zamanlarında biricik insan peygamberlere yapılan zulümler; bu yüzdendir namazın her dönemde engellenmek istenmesi, ayıblanması, hor ve hakir görülmesi.

İstanbul’un orta yerinde bir lisede namaz kılınmışsa ve gerici yobazlar geçmişteki hemfikirleri gibi tepki vermişse sebebleri aynıdır işte! Namazdan korkuyorlar, ahlaktan korkuyorlar, imandan korkuyorlar. Eğer namazlı, ahlaklı, imanlı bir nesil yetişirse menfaat çarkları işlemez olur. Dünyayı istedikleri gibi yönetemezler. Canları çekti diye masum insanların kanını dökemezler. Dünyanın bir ucunda hak iddia edip kendilerine sömürge edinemezler. Bu kadar mı etkisi olur demeyin bir namazın! Gönülden kılınan bir namaz miracsa eğer elbette bu kadar etkilidir.

Şayet lisedeki namaz hadisesine bir tepki verilecek idiyse bu şaşma (taaccüb) ve de takdir tarzında olmalıydı. Taaccüb çünkü fuhşun, uyuşturucunun ve de nefsin her türlü şerr zevklerinin doruğa çıktığı bir zaman ve mekanda gençliklerinin zirvesindeki insanlar tüm bunlara dur diyerek ahlaklı olmaya çalışıyorsa buna şaşmak gerekir. Aynı zamanda da yapılanı takdir etmek…

Sakıp Sabancı’nın şu anısını bu vesile ile tekrar anımsayalım; “Kızımı Londra yakınındaki Harvard kolejine götürdüm. O sırada bana dediler ki; “Kolejin yemekhanesi şurada, yatakhanesi burada, dershanesi burada, kütüphanesi burada vs. kolejin bütün kısımlarını ayrı ayrı gösterdiler. Sonra kiliseyi göstererek; "dini ibadet yeri de burasıdır" dediler. Sonra: "Şimdi senin kızın Müslüman, dini ibadet günlerinde Kur´an´ı getirsin istediği günlerde okusun. Odasında kalıp Kur´an okumasını siz telkin ettiniz mi?" diye bana sordular.

Allah var, bizi görüyor. Doğrusu ben kızımla beraber Kur´an´ı kerim getirmemiştim, kızıma da telkinde bulunmamıştım. Çok utandım, sırtım terledi. O gavur dediğimiz adamın bana verdiği dersten çok mahcub oldum. Adeta yüzüme şamar patlatmıştı. Türkiye´ye geldiğimde hemen açıklamalı Kur´an gönderdim. Kızıma anlattık... Bunu ben bizzat yaşamıştım.”

Sabancı ailesinin başından geçenler ve gavur dediklerimizin olaya yaklaşımı/tepkisi bu. Peki, Ramazanlık sözde imandaşımız(!) medyanın yaklaşımı/tepkisi ne oldu? Sanki yeraltında dünyayı kana bulamak isteyen bir örgüt bulunmuş gibi manşetlerden verdiler hadiseyi. Yazıklar olsun, eyvahlar olsun! Çanakkale’yi kim neden geçirtmedi! Kim neden “Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın. Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın” diye yazma gereği duydu. Yurda uğratılmayacak alçaklar kimlerdi ve hayâsız akın neydi?

Bana kimse “ama orası kamusal alan” masalını okumasın. Allah kamusal alanların da Rabbi değil mi? Yoksa biz de müşrikler gibi cami tanrısı, kamusal alan tanrısı, köşk tanrısı filan mı edindik? Kendimizce dünyayı parçalara ayırıp her birine bir tanrı mı atadık! Halbuki “Eğer göklerde ve yerde Allah'tan başka ilahlar olsaydı, elbette ikisi(nin idare ve düzeni) de bozulurdu. Enbiya–22). Bize peygamberler vasıtasıyla emredilen şudur; “Şüpheniz olmasın ki, benden başka hiçbir İlah yoktur, o halde bana kulluk edin!”

O halde kimsenin şu’sal alan, bu’sal alan deyip işi kıvırmaya hakkı yok! Eğer inanmışsak, gerçekten iman etmişsek evimizdeki en gizli köşenin de, en büyük meydanların da, Beyaz Saray’ın da Rabbi tek olan Allah’tır.