Durulmak ...
kendine gelmenin adıydı durulmak, belki de imtihanı başarmanın tek sırrı.
Sahi insan ne zaman durulur, durulmak için çağlamış olmak mı gerekir?
Öfkeli insanlar tanıyorum, yanardağı misali patlamaya hazır, dillerinin ucunda ateş taşıyan kırmızı bakışlı insanlar.
Biriktiren bir varlığız ya, iste insanların bir kısmı da öfke biriktirip öfke söyler.
Nedir öfke? Bastırılmış isteklerimizin kalbimizde volkana dönüşmesi mi, ya da yitirmişliğimizin geride bıraktığı kırık duygular mı?
İnsan en çok kendine öfkelenir, kendi kendini incitir en çok...
İbrahim! Allah´ın ahlakını övdüğü güzel insan, yumuşak huylu ve düşünen.
Öfkeyi ibrahim`e sorsak nasıl yanıtlardı acaba?
En çok ibrahim ile konuşmayı seviyorum ve en çok Hacer´i bıraktığı çölde yıldızları seyrederken bulmak sevindiriyor beni.
Oturuyorum yanına, hüzünle izliyor yıldızları.. rüzgarı dinliyorum.
Yüzümüze ince tütsüsünü üfleyen rüzgar yaramaz bir çocuk gibi saçlarımızla oynuyor.
Rüzgar! Seni de en çok gürültü çıkarmadan koştuğunda seviyorum.
Derin bir sesizlik kaplıyor her yanı, ibrahim sırt üstü uzandığı kumlardan yıldızları seyretmeye devam ediyor.
Bir derdi mi var acaba, sorsam ayıp olur mu?
Yok...Sessizliğin huzurlu eteğine oturmuş birini rahatsız etmek büyük düşüncesizlik olur.
En iyisi susmak.
Suskunluk, çok konuşanlara sunmak istediğim tek hediye.
İbrahim! Sen konuş, sen konuşmalısın ki sözler anlam bulsun, sen konuşmalısın ki geveze anlamsızlık utansın.
Allah´ın nuru, "inciden bir yıldız" gibidir diyerek başlıyor söze.
Seviniyorum, ibrahim konuşmaya başlayınca gece, yıldızlar, çöl ve rüzgar çok güzel görünüyor gözlerime.
Hacer nasıl diye soruyorum?
Elhamdülillah, iyi.
Kahtanilerle iyi anlaşıyor, ismail´in de bir sürü arkadaşı oldu, ikisi de iyi çok şükür.
Buna sevindim.
Sana bir sorum var ey ibrahim!
Gözlerini yıldızlardan ayırıp kafasını bana doğru çeviriyor.
Buyur sor, seni dinliyorum.
Öfke nedir?
Öfke kabenin içindeki sanemdir, çöldeki kumları ordan oraya savuran rüzgardır.
Öfke hızla akan suyun ardına takılan köpüktür, su ne kadar hızlanırsa köpük o kadar çoğalır.
Seldir bir yerde...özene bezene yetiştirdiğin ağaçları emeğine aldırmadan bir anda kökünden söküp başı boş akıntılara süreklüyendir.
Öfke aklın ahmak düşmanıdır.
Peki bu düşman nasıl yenilir?
Gülümsüyor birden. Yıldızları işaret ediyor.. onları herkesin görmesini istersen yenersin.
Etrafa bakıyorum, sabah yakın ,vakit dar, şafak sökmek üzere.
Sağol ey ibrahim, müsadenle yola koyulmalıyım.
Müsade senin, Allah´ın selamı üzerine olsun.
Eyvallah, selam senin üzerine.
Kalkıp ağır usul yola koyuluyorum.
İbrahim ardımdan sesleniyor;
Unutma insan bir damla su´dur ve "ancak durgun sular yıldız gösterir".
Bilmeyi bilmeden önce şimşeğin çakmasıyla etrafın aydınlandığını düşünen ve o geçici aydınlıkla yürümeye çalışan bir varlıktı insan. Karanlık çöktüğünde ise olduğu yerde ışıksız kalırdı. İnsan azar, insan haddini aşardı.
insan kötülüğe en az iyilik kadar meyilliydi.
Sonra bildi "oku" emriyle durulmayı öğrendi, semadaki yıldızları yeniden keşfetti.
İbrahim haklıydı ; Allah´ın nuru " inciden bir yıldızdı" ve ancak durgun sularda görülürdü yıldızlar.
İbrahim! Gözlerinde yıldızları görmek ne kadar güzel...

Derya Akel