ZİNCİRLERE GÜVENMEYİN BOŞUNA

Uzun süredir dışına çıkmadığım şehrin, üzerime devrilmesine ramak kalmış sanki. Hiçbir şeyin tadı yok. Her şey yavan.. her şey ham sanki.. Özler, ait oldukları nesnelere küsüp terk etmiş bu şehri. Binaların yanından mı geçiyorum, yoksa altında can mı cekişiyorum belli değil. Baktığım her nesneden, yüreğime oluk oluk hüzün boşanıyor. Kıyısızlığı kıyılarında aradığım sahil gezintilerim tam da bu sebeple işte.. Okumak, düşünmek ve yazmak.. hayat bundan ibaret sanki. Çıldıranlar, garipler, deliler, fukara, Ortadoğu'nun istilası ve aptal mı aptal memleket meselelerinin üzerinize abanmasına müsaade etmek. Kusurun kendimde olduğunu biliyorum aslında. Bakışlarımdaki bozukluğun da farkındayım..'' Bir süreliğine uzaklaşmam gerekiyor, biliyorum. Küçük bir fasıla.. kısa süreli bir tebdil-i mekana ihtiyacım var sadece. Başkalarına tavsiye ettiğimi kendim yapmıyorum senelerdir. Hüzün kedere çalalı epey vakit oldu, akrep yelkovanı sokup zehirlemek üzere. Geciktirmeye gelmez gayrı diyorum.. Hem Hakan'a verilmiş sözüm var benim. Ziyaretine gideceğim. Mahkumiyetinin arefesinde sitede kendisi hakkında yazdıklarımızı okuduğunu ziyaret esnasında öğrenecek olsam bile, söz sözdür diyorum. Kendime karşı dürüst olmalıyım. Başkasına hoş görünmek kolay, kendine karşı dürüst olmayanın dürüstlüğünden söz etmek ne mümkün. Riyakarı, muhlisden ayıran özellik bundan başka nedir ki!

Yüreğimi sıkıştıran koca hüzünle birlikte koyuluyorum yola. İstanbul İl sınırından geçtiğim anda, göğsümün genişlemeye başladığını hissediyorum adeta. Kronik bronşitimden midir, bilmem! Önce Gerede. Köyde geçirilen üç gün, dört gece. Kazlar, ağaçlar ve rüzgar. En önemlisi de, sessizlik ve sükûnetin bakışlarında raks eden fıtratı temaşa edebilmek sanırım. Ve o özlediğin.. ve şehirlerin kalabalığında yitirdiğin.. ve ait olduğun fıtratın kollarına rehavetle salıvermek yorduğun bedenini. Bülbül ötüşlerini dinleyerek yattığın yataktan, çam ve ekin kokuları aldığın tertemiz bir havayı soluyarak uyanmak. Kahvaltı ardından çıktığınız dağların doruğundan, dünyaya.. sonra kendinize.. ve sonra durduğunuz yere bambaşka gözlerle bakabilmek artık. Tepelerin doruklarında bulduğunuz unutulmuş bakışları gözlerinize takarak yeniden inmek şehre. Yemyeşil yaylaların her bir noktasına değip okşayan rüzgarın, göğsünüzdeki sıkıntıyı kanatlarına takarak sizden uzaklara taşıması sonra. Göğsünüze yer etmiş yumrunun parçalanarak, gelinlik giymiş olduklarını tahayyül ettiğiniz ladin ve köknar ağaçlarının iğneli yapraklarına takılıp, öylece savrulduğunu tahayyül etmek. Ve en nihayetinde, nereden kaynadığı belli bile olmayan küçük pınarda yüzünüzü yıkarken, şehirden getirdiğiniz sıkıntının acıtan son parçasının, yüzünüzden düşen damlaların suda oluşturduğu halelerin arasında can çekişmekte olduğunu görüp hissetmek.

Vakit tamamdır artık. 'Bu kadar yayla gezisi yetişir gayrı' diyerek, Ankara'ya doğru basıyorum arabanın gazına. Kıymetli bir dostumun tevessülü ile, Gerçek Hayat Dergisi'nden Bekir Fuat kardeşimle buluşuyoruz evvela. Ziyareti, birlikte icra etme teklifinden ziyadesi ile memnun oluyoruz tabi. Hakan ile sık sık görüşüp, ihtiyaçları ile ilgileniyor olduğu bilgisini almak, ziyadesiyle memnun ediyor bizi. Hakan'ın buralarda yalnız bırakılacağına ihtimal vermiyoruz zaten...Hakan'ların, her daim (Allah'dan gayrı) yalnız olduklarını da akledemiyoruz ama

Yolda giderken düşünüyorum. Her daim sosyal olan kardeşimin kendi uhdesinde olanı düşünmek için iyi bir fırsat yakaladığını.. kuyusundan çıktığında Yusuf gibi, düşenlerin elinden daha bir iyi, daha bir sıkı tutacağını düşünüyorum. Onu iyi göreceğimi.. bize güzel haberler vereceğini.. her Salih ehl-i İslam gibi, bu cezanın bir mükafatmışçasına ona yaramış olduğunu yüzünden okuyup, dilinden dinleyeceğimi.. ve o an karşımda duran yüzünün, ayın on dördü gibi parlayarak tebessüm etmekte olduğunu hayal ederek gidiyorum.

Zincirlere güvenmeyin boşuna
Aşkın tarifini bilmez bir bomba

Acılı mahpus türkülerini bir yana atarak, onu anlatıyor olduğunu fehmettiğim için dilime dolanan ezgiler eşliğinde gidiyorum Hakan'a. Ölümü kül eden âhı arayan adama. Hapsi medresesi olan Yusuf'u anarak.. ve bu fasılanın kendisine iyi gelmiş olacağını ümit ederek gidiyorum.. Yusuf Suresini anıyorum sonra.. " Rabbim bana zindan, onların davet ettikleri şeyden daha hayırlıdır" deyişini anıyorum. Bir süredir göremediğimiz rüyalarımızı hayır ile tabir etmesi gibi olmadık ümitlerle birlikte. İşte bu denli yoğun beklentiler içinde vardığım Kalecik'te, derin düşüncelere gark olmuş bir adamla karşılaşabiliyorum ancak. Can sıkıntısından özge bir canı sıkkınlık halini müşahede ediyorum O'nda. Çabuk hal geçen biri olduğum için Hakan'dan gelen bir susmaklık düşüyor üzerime. O bize, biz ise ona bakıyoruz tek bir söz dilenmek adına. Hapishanenin duvarlarına sığmayan yüreği memleketin.. ve Ortadoğu'nun.. ve Afrika'nın.. ve tüm dünyanın orta yerinde atıyor, anlasana. Ne bekliyorsun düşünen bir adamda bundan başka. Oysa acemi değilim.. oysa kaç kez geldim bu mekanlara. Ne çok anlattım.. ne çok dil döktüm moral vermek adına. Ama sanki O biraz daha başka. Böylesi yerlerde bir hayli zor gelse bile dile, hal hatır ediyoruz yine de. En azından adet yerini bulsun için diye. Hamd ediyoruz rağmenlere rağmen her şeye. Durgun görüyorum onu.. ve oldukça düşünceli. Memleketin halinden dem vuruyor en önce. Bazı milletvekillerinin, o günlerde generallere gönderdiği ihtilal davetlisi mektuplarından bahsederken, derin derin içini çekip " memleket meselelerine çok canım sıkılıyor" cümlesi, boynunu bükmüş italik harfler kıvamında dökülüyor dudaklarından. Uzun süredir tanış oldukları belli olan.. ve ayrıca sıkı bir dost olduklarını tahmin ettiğim, Bekir kardeşimle ortak mevzuları üzerine hasbihal ediyorlar ara sıra. Konunun mağdur ve yardıma muhtaç olan başkaları olduğunu fark ediyorum bu arada. Anlatsana üstat deyince.. şehir tam da üzerime devrilecekken çıktığım bu yolculukta.. ve yine tam da yüreğimi patlatmak üzereyken kurtulduğum hüznü yanında tekrar devraldığım Hakan'a.. kendisini dinlemeye geldiğimi ifade etmekle yetiniyorum ancak. Hal geçer bana demeye dilim varmıyor elbet. Böyle desem belki hiç konuşmayacak. Fasılalı sükûtların ardından az da olsa anlatıp içindekileri boşaltıyor ya. Belki de kabukları kaldırıp yeniden kanatmak adına.. döküyor içini sızlatan yürek yaralarının mahrem olmayanlarını ara sıra.. Bir süredir Afrika ile ilgilendiğinden.. orada olup bitenleri okuduğundan bahsetmeden önce, zihin ve yüreklerdeki yegane ölçünün " refah " olmasından dolayı duyduğu kaygıyı dile getiriyor. Artık tek amaç refah.. daha rahat yaşamak.. paraya sahip olmak oldu diyor. Afrika'lı bir yazarın telif ettiklerinden bir pasaj naklediyor sonra;

"Bizleri, bir deri bir kemik vaziyetti çocuklarını kucaklarında taşıyan mutsuz insanlar olarak resmederler hep. Bir dolarımız olmadığı için mutsuz olduğumuzu söylerler. Ektiğini yiyen ve yüzleri gülen insanlarız biz oysa. Bizim bir dolara ihtiyacımız olduğunu kim söylüyor ki"

Açık cezaevinde ürettiklerini satmak için ara sıra pazara gidiyorlarmış grup olarak. Son seferinde dört karton yumurtayı çaldırmış olduklarından bahsederken buruk bir tebessüm beliriyor yüzünde. Açık cezaevindeki mahkûmların sattığı yumurtaları çalmaya tenezzül eden insanların ironisi anlatmaya çalışıyor aslında. Düşenin dostunun olmadığı bir dünyaya doğru seyr-i sefer edişin trajikomik ironisi yüz ifade ile resmetmeye çalıştığı.

Belediye Başkanı olduğunu söyleyerek, pazarda kendisinden para isteyen deliyi anlatırken yeniden gülüyor yüzü bir parça daha. Zekîlerin ifsat ettiği bir dünyada, delilere karşı olan ortak muhabbetimizden dolayı memnun olduğumu hissediyorum o anda. Hafif bir paylaşma dürtüsüne kapılsam da, tutulan dilim çözülmüyor bir türlü.. Az konuşuyoruz Hakan'la.. belki lüzum ettiği kadar ama. Bir! memleketin akıllılarından, bir de öykündüğümüz delilerden sadece.

Sıkıştırılmaya çalışıldığı cezaevine sığmadığını görüyor olmak bir taraftan üzerken, bir taraftan da hapsedilen bedeninin orada olmasına rağmen, yüreğinin hâlâ dışarıda atıyor olmasına sevinmek gerek herhalde.
Zincirlere güvenmeyin boşuna !