NATO soğuk savaş döneminde kendine bağlı ülkelerde "Gladyo"lar kurmuş. Bunlar çeşitli karanlık operasyonlar yapmışlar. Soğuk savaş bitince tasfiye edildiler. En çok bilineni İtalya’nınki... Belki de en faal olanı o olduğundan. Şunlar İtalyan Gladyo’sunun karıştığı eylemlerden bazıları: ". Üç polisin hayatını kaybettiği, onlarca kişinin yaralandığı 31 Mayıs 1972 tarihli Peteano katliamı, 23 Kasım 1973'te patlayıcıyla düşürülen Argo 16 uçağı, 1974'te sekiz kişinin öldüğü, 102 kişinin yaralandığı Piazza della Loggia'nın bombalanması, 1977 Mayısında eski başbakanlardan Aldo Moro'nun kaçırılıp öldürülmesi, 2 Ağustos 1990'da Bologna tren istasyonunda patlayıp 85 kişinin ölümüne 200'den fazla kişinin de yaralanmasına sebep olan bomba..." (Fehmi Koru-Yeni Şafak)

Son zamanlarda mağdur iki yazar halleriyle göz doldurdu. Meslektaşı kardeşleri de baskıcı siyasetin ezdiğini düşündüğü bu yazarlara destek verdi. Aslında bunun örnekleri siyasi tarihimizde fazlası ile var; ancak konu edeceğim iki insanın mağdur gösterilişi kadar propaganda kokanına şimdiye kadar ben şahsen rastlamadım.

Bu iki yazardan ilki romancı Latife Tekin, hani şu İslamcı belediyelerin sıkça şehir etkinliklerine konuk ettiği ve onunda okuyucu kitlesini mutlu etmek için mekanlarına bir zamanlar Lale Müldür’ün yaptığı gibi davete icabetsiz bırakmadığı yazar. Bu etkinliklere katılırken solcu reflekslerini Edip Akbayram gibi kullanmamış ve kendisini okuyan İslamcı kesim ile diyaloglar geliştirmiştir.

Bu sene toplanan Abant Platformunda "Kürt sorunu: Barışı ve Geleceği Birlikte Aramak" başlığı altında ülkenin önemli meselelerinden Kürt sorunu masaya yatırıldı. Katılan aydınlar fikirlerini söylediler. Manifesto niteliğinde bir sonuç bildirgesi yayınladılar.

Meseledeki her şey şunu söylüyor: "Kürt sorunu çözülmeli." Çözüm de silahla olamaz. İki kardeş millet arasına silah hiç girmemeliydi zaten. Bunun müsebbiplerini tarih çok ağır bir şekilde yargılayacaktır. Silahsız çözümün yolu ise konuşmaktan geçer. Konuşulunca çözümsüz sanılan sorunun aslında çok fazla hal yolunun olduğu görülecektir.

Ortaya koyacak yeni bir ürünü olmayanların meylettiği en kolay yol kendinden öncekini taklit etmek, başkalarından esinlenerek yeni bir ürün ortaya koymuş gibi meydanda arz-ı endam etmektir. Bu bir kör dövüşüdür ve kimseye faydası olmayan bir zaman öldürmenin ötesinde bir şey değildir.

Televizyonlarımızın son zamanlarda en çok tercih ettikleri yol, birbirinin benzeri programlarla saat doldurmak, reyting avına çıkmak ve kasalarını doldurmaktır.

Türkiye değişiyor. Toptan, kapsayıcı ve uzun süreli olacağı intibaı veren bir değişim gözleniyor topraklarımızda. Kimileri bunu üretim tarzına veriyor. Köylülüğün bitmesiyle onu bir saç ayağı olarak kullanan elitist cumhuriyetin değişimden kaçamayacağını belirtiyor. Kimileri de bunu Anadolu’nun sanayileşmesine bağlıyor.

Nedenler farklı olabilir. Sebeplerde uzlaşılmayabilinir ama aşikâr bir şey var: Cumhuriyet değişiyor. Renkleri farklılaşıyor.

Bir kaç yıl öncesine kadar orgenerallerin gözaltına alınmaları konuşulamazdı bile. Adı konulmamış bir dokunulmazlıkları vardı. Ama bugün, polisler tarafından, hem de lojman ve orduevlerinden alınarak muhakeme için götürülebiliyorlar.

Cumhuriyetçilerin başkan adayları John McCain bahriyeli bir general'in oğlu. Babası ABD Deniz Kuvvetlerinde koramiralliğe kadar yükselmiş. Dedesi de aynı şekilde deniz kuvvetlerinden bir general. Kendisi de bahriye'den emekli. Deniz Kuvvetlerinde pilotluk yapmış. Vietnam’da savaşmış. Uçağı düşürülüp esir alınarak 5,5 yıl Hanoi'de bir cezaevinde tutulmuş. Babasının konumundan dolayı erken salıverilme önerilerini reddetmiş.

O Hanoi’deyken yüzücü ve model karısı trafik kazası geçirmiş. 73’te salıverilip gelince onu sakat görmüş.

Amerika'da bir tabu yıkıldı. Siyah bir Afro Amerikalı resmen demokratların başkan adayı oldu.

Bu bir gün olacaktı. Ama bu kadar erken beklenmiyordu. Aday malum olduğu üzere Barak Obama... Kendisi Kenyalı. Obama’nın babası okumak için Amerika’ya geliyor. Harvard üniversitesinde okurken Barak Obama'nın deyimiyle "süt kadar beyaz -Barak'ın annesi-"Kansaslı okul arkadaşıyla evleniyor. Beraberlikleri uzun sürmüyor. İki yıldan sonra ayrılıyorlar. Kenyalı ülkesine dönüyor, Kansaslı anne başka bir evlilik yapıyor. Lolo Sataro isimli Endonezyalı bir Müslüman Barak'ın üvey babası oluyor. Onun işinden dolayı aile Endonezya Cakarta’ya altı yıllığına taşınıyor. Barak orada okula gönderiliyor.

Hüseyin Üzmez’in korktuğu başına geldi. Hüseyin Üzmez, üzdü. Kimleri üzdü peki? Söylenenleri yaşayan bir insanın, (doğruysa) üzüleceği bir şey yoktur. Allah’tan utanmayanın kulundan çekineceği bir şey olamaz. Üzülen, ahlaki yozluğun ayyuka çıktığı bu zamanda ahlak iddiası ile duruşlarını sağlamlaştırmaya çalışan insanlar oldu.

Dinin ve dindarların üzerine garip saldırılar var. “Her halt bunlarda” varsayımını her an doğrulatmaya hazır bilinçler kin dolu çıkarımlarıyla sonuç almaya çalışıyorlar. Ahlaksızlıklarına, ben ahlaklıymışım zaten dedirtecek haberlerle, psikolojik savaş senaryolarıyla durmaksızın devam ediyorlar.

Başörtüsü serbest olacak. Bu bir kehanet değil. Görünen bir gerçek... Hem de sadece üniversitelerde değil, bütün kamu kuruluşlarında ve hatta belki sonradan lise ve ilköğretimlerde de.

Burjuvalar Fransız ihtilaliyle haklarını aldılar. İşçiler de aldılar ve kadınlar. Sosyal olarak güçlenenlere hiçbir kurum haklarını vermemezlik edemez.

27 Mart 1994 Yerel seçimleri öncesi…Yer Kahramanmaraş. Zırhlı Tugay(hani şu Doğan Güreş kışlası adını alıp,28 Şubat sürecinde ismi değiştirilen askeri birlik)Kurmay Başkanı Kurmay Albay Süleyman Yılmaz(müteveffa) emrindeki tüm rütbeli personelin toplantı salonunda toplanmasını emreder.Toplantı konusu bilinmemektedir.Kurmay başkanı toplantıda personele irticai faaliyetlerin ve şeriatçıların güçlendiklerini ve bunun ülke geleceği ve laiklik açısından çok ciddi tehdit oluşturduğu ve bunların terör örgütünden daha tehlikeli olduğunu ve önlenmeleri için gerekli her türlü tedbirin alınması gerektiğinin elzem olduğunu vurgulayan giriş konuşmasından sonra sadede gelerek,asıl toplantı sebebini açıklar…