Oldukça iddialı bu başlığın altına yine iddialı –ve de heyecanlı- cümlelerle gündeme ilişkin yorumlar yakışırdı belki de… Ama bir film eleştirisi okuyacaksın sayın okur:

Ulak… Elçi yani… Haberci ya da… Hatta “melek” ile kökteş kelimeler.

Yönetmen Çağan Irmak’ın, hem senaryosunu yazdığı, hem de yönettiği dördüncü filmi. Önceki filmlerinden olmasa bile “Babam ve Oğlum” undan sonra hemen herkesin tanıdığı, duyduğu, bildiği bir sinema adamı. Küçük bütçeli büyük filmler çekiyor. Özgün bir sinema dili var. Üstelik ortalarda da pek görünmüyor.

Evet... Tam altı yıl olmuş. İlk sayısının kapağı dün gibi aklımda: “Filistin’de Şafak Söküyor!” Belki henüz farkında değildik ama Türkiye’de de şafak söküyordu. En azından bunun ilk işaretlerinden biriydi Gerçek Hayat’ın arz-ı endam edişi. Arkadaş çevrelerindeki ilk yansımaları sevinçli ama umutsuz izdüşümlerden ibaretti. Çünkü neredeyse hemen hep böyle olmuştu. Yeni bir heyecan ve aşkla ortaya çıkan her çaba, bir süre sonra maddi imkansızlıklardan başlayarak onlarca sıkıntının içerisinde teslim bayrağını çekiyordu. Ve Gerçek Hayat’ın da bir süre sonra veda sayısıyla okurun karşısına çıkması sürpriz olmayacaktı.