Hayat aşırılıklarla dolu bir serüvendir.Düzenli ve doğrularla yaşanan bir serüvenin içinde öyle sanıyorum ki aşırılıklar kendilerine yer bulamayacaklardır ve bulsalar dahi eğer hayat düzenli ve doğruysa panzehir görevi görecektir aşırılıklarımız için..

Yaşadığımız hayatta bizleri mutluluğa götürecek en önemli husus öyle sanıyorum ki vasat bir müslüman olmaktır.Ortalama insan olmaktır asıl mesele ve en ağır yük budur şu şehvetlerle bezenmiş hayatımızda..

Her örnekten daha güzel örnek olan Peygamber Efendimiz hayatı boyunca vasat bir insan olmak idealiyle yaşamıştır ve kendisini bizler için ortalama bir yaşam ideali üzerine örnek göstermiştir. Herşeyi orta karar kılmak ve yapmaktır sanıyorum müslüman olmanın şifresi..Peygamber efendimiz kendisini hadislerinde vasat nitelemesiyle nitelendirirken, ellerimizde ki siyer kitapları da bizlere bu şekilde anlatmıştır Resullullahı.Çok tatlı gelir sanıyorum kitaplardan şu satırları okumak,hep şu ifadeler yer alır kitaplarda, ''Peygamber efendimiz orta boyluydu,ne esmer ne sarışındı,ne sinirli ne sakindi tam orta karardı,ne kahkaha atar ne de somurturdu hep yüzünde güzel bir tebessüm vardı ve gülünecek bir şeye tebessümle karşılık verirdi'' gibisinden betimlemeler yapılır efendimiz hakkında ve örnek insanın olması gereken halinin böyle bir hal olması gerektiğini anlatır bizlere..

Allah c.c bizlerin yani insanların aşırıya gittiğimiz halde kaybedenler olacağımızı ayetlerinde kesin suretle belirtmiştir.Nitekim insan içtimai hayatının aşırılıklara yönelen bölümlerinde kaybeden olmuştur.Hayatının her döneminde aşırı gittiği her an da kaybeden olmaktan kurtulamayacaktır.Kurtulamayacağımız bir kayıptan kurtulmanın yolu sanıyorum ki aşırılıktan kaçmaktır.Kaçmak!Kaçmak! ve Kaçmak! söylemesi kolay ama velakin uygulaması en zor olan şeydir Kaçmak!Hele birde kaçtığınız şey sizin nefsiniz ise işte orada durup bir düşünmek gerekir.Girift bir bulmaca gibidir.Karanlıktan aydınlığa koşuş kadar mutluluk verici ama aydınlığı bulmak kadar zor bir iştir Kaçmak!Nefisten kaçmak kurtulmak mıdır?Önemli bir soru da budur kanımca ve karanlık bir sorudur.Ancak kaçabilenlerin verebileceği tarzda bir sorudur, ki yaşayanlar bilir,kaçmak hiç kafi gelmez kurtulmaya ve anlaşılır ki öldürmek gerekir nefs'i...

Nefsi öldürmek!
Öldüreceğin şeyin ne olduğunu bilsen sanki elinde bir silah varmış gibi dayarsın şakağına çekersin tetiği ve orada bitirirsin işini ama bu bilimezliklerin en kıvrımlı yollarından koşarak gelen bir argümandır vesselam ve tanımlamak,anlamak çok zordur insan için..Ölüm kolay gelir söyleyene ama yaşayanlar için çok zor bir uğraştır.Ellerinde öldüğünü ve öldürdüğünü hissetmelisin nefsini ve ancak böyle iş görür senin nefsin ve doğru yolu bulur,yoksa zaten boştur ve boşluktur.Ellerinde nefesinin tükendiğini hissedemediysen raflarda biriken tozlar gibidir diğer bir tozu çeker üzerine..

Aşırı ölümler de bizi insan olmaktan alıkoyabilir.Bir tutam şehveti içeriğinde barındıran nefs insana öyle sanıyorum ki insan olmanın,müslüman olmanın ve mücadele etmenin manasını fısıldayacaktır.Mücadele edilmeyecek bir düşman yoksa savaşta yoktur ve savaşta yoksa bir kazanımda olmayacaktır yada yıkımda!Ancak bir tutam olmasını arzu ettiğimiz nefs,bir tutamıyla koskoca Fatih'in ordusunu bile yerlere serebilecek gibidir.Bu hususta denge konusu insan hayatında öyle önemlidir ki arşı ayakta tutan şeyde buna benzer bir dengedir velhasıl.

Filhakika otokontrolünü sağlayabilen insan,nefsinin dizginlerini her kırbaç darbesi vurduğunda bile esirgemeden sindiren bir at misali durdurmalıdır.En az hayvan kadar düşünmelidir.Kırbaça ve dizginlere dikkat etmelidir ve ikiside iki koluna eklenmiş iki kol gibidir.Eğer kullanmayı bilirse ki düşünmek lazım gelir bunu iki yerine dört kol her insan-ı mahlukata yarar getirir ve yahut zarar..

Bir şekilde yaşanan zaman,aşırılıklardan arınmış ve müspet dereceye indirgenmiş bir hayatla idame ettirilmelidir.Yoksa kayıp büyük olacaktır vesselam.

Ve kayıp büyüktür..