Dutun her çeşidini özellikle de karadutu ne kadar sevdiğimi anlatamam.
Bahçede kücücük olgunlaşmayı bekleyen dutları öyle sabırsızlıkla bekliyorum ki.
Karadut tadında güzel bir mesajı tüm lezzetiyle taşımış yazınız… : )
Belki hikayenin kahramanı dut ağacının serin gölgesinde, en güzel cümleleri öyküleştirip, dut kokularıyla geçmişleşerek , şehirden en anlamlı öcü alacak…

***

Vakit baharın tüm renklerini kuşanıp, şehirden öç alma vaktidir:

Zihnimi yumuşak elleriyle okşayan, soyulmuş soğüt dalının eşsiz saf kokusu, beni bu yaşımdan alıp nasıl da o hiçbir şeyin bozulmamış olduğu çocukluk dönemlerime götürüyor. Şu günlerde geçirdiğim başkalaşımın tuhaf ama mutluluk verici hissini ciğerlerimin dip köşelerine kadar teneffüs ediyorum.

Yağmurdan arda kalan toprak kokusu eşliğinde, çimenlere basarak fakat ismini bilemediğim sarılı, morlu, mavili bahar çiçeklerini incitmeden, ormana güç bela iniyorum.Ardımda evden çıktığımızdan beri, peşimizden ayrılmayan, sanırım baharın güzelliklerinden mahrum kalmak istemeyen başka biri daha var. Bu her adımımızı pür dikkat takip eden pisipisicik.

Gel pisi pisi… Sakın ormanda kaybolayım deme

Fındık ağaçları sarmaşıklardan neredeyse görünmeyecek durumda. Sararmış ağaç yaprakları çoktan toprakla haşir neşir olmuş. Islak, utangaç ama yinede ve boy vermek için sırasını sabırsızlıkla bekleyen binlerce tomurcuk daha çiçeklenmeden ağaçlar, etrafa tarifi imkansız kokular saçıyor.

Öbek öbek açmış mor çiçekler arıyoruz. Belli bir süre ilerledikten sonra etrafa dağılmış, çiçek öbeklerine nihayet rastlıyoruz. Sanırım dağınıklık, bu çiçeklere yakıştığı kadar başka hiçbir şeye yakışmazdı. eşim, çiçeğin köklerini incitmeden, bir miktar toprak eşiliğinde çiçekleri kökleriyle söküyor, kovaya koyuyor. Çocuklar gibi seviniyoruz, çünkü bu çiçekleri bahçemize dikeceğiz. Ne mutlu bize, şehirleşmeden kalma beton yapıyı biraz olsun bozabiliyorsak. Militanca duygularımı bir kuzuyu ellerimle besler gibi özenle besliyorum, olur ya bir gün lazım olur.

İnsan bu, kanaat etmeyi bilmez. Çiçekleri gördükçe, daha güzellerini, en güzellerini bulalım diye derin bir temaşaya dalıp aynı zamanda da yürüyoruz.

Nihayet bir düzlüğe varıyoruz, aman Allah’ım! Dilim tutuldu kaldı. Geç ak ile kareden, halkı çıkar areden…

Sarı sarı çiçekler, yeşil örtünün üzerinde göğe değeceğini sanarcasına fışkırmış. Asmalar ağaç olmuş, metrelerce uzanmış. Çocukluk arkadaşları olan, dünün fidanları bugünün yaşlı ağaçlarıyla göğe varmış. Asmalar, ne ağaca gölge olmuş onu soldurmuş, ne de güneşten uzak kalmış. Gerçek bir aşkın öyküsünü okuyorum asmanın girift dallarında.

Dahası var. İnceden toprağı yaran mini bir akarsu akıyor ağaçların arasından. Bir anda yere sırtüstü uzanıyorum, gözlerimi kapatıp tüm bu güzelliğin hiç bitmemesini, doğallığın korunmasını, buralardan insanların uzak tutulmasını diliyorum.

Çünkü insan doğayı evcilleştirmeye kalktıkça güzellikler bir bir yere düşüyor, kirleniyor. Gözlerimi açıyorum, ağaçlar güneşi gizliyor. Derin derin nefes alıyor, akar suyun, ıslak odunların, rengarenk çiçeklerin neredeyse tüm nebatatın kokusunu içime çekiyorum. Bu ne hoş bir karışım, bu ne güzel bir esans…

Kovamızdan taşarcasına çok çiçek topluyoruz…Yetmiyor, yetinemiyoruz, daha çok toplamak istiyoruz. Bakıyoruz ki gücümüz bu güzelliği taşımaya yetmeyecek, hafaya tekrar gelme fikriyle rahatlıyoruz…

Bahçeye dönüyoruz, çiçekler yeni yerlerine dikerken yabancılık çekmesinler diye, eski topraklarıyla beraber dikiliyoruz.
Rengarenk bahçeye mor bir renk daha katılıyor.
Tenimizi okşayan rüzgarın eşliğinde güzelin en güzeline verdiği nimetler için şükrediyoruz…

Rabbim Sen ne yücesin...
Sen ne Latif’sin…

Lanet, siyonistler ve yandaşlarının üzerine olsun!

selam ve dua ile;
Bir adam yaratmak piyesinde annesi Hüsreve seslenir
Gitme oğlum!
Hüsrev cevaplar;
Ne yapayım anne kestiniz incir ağacımı!
kesilen ağaç yerine bir ağaç dikilmeliydi zahir.. hürmetler.

c.ç

Sabahın kör karanlığında uyandırdı anam. Hadi kalk ekine gideceğiz. Ankara'nın varoşlarıyla yoğrulmuşum. Ekin ve sabah öyle zor geldi ki küçücük bedenime. İte kaka kaldırdı anam. Çocukluğumuzda biçer döver yok daha. Varsa da bizim oralarda yok. Orakları kucağımıza yığdı anam. Hava aydınlanmadan yolu koyulduk. Sabahın karanlığında köyden aheste adımlarla tarlaya doğru yola koyulduk. Köyün çıkışında tan'ın kor gibi kızarışı ve köyün üstüne o kızarıklığın çöküşü benim üzerime bir huzur serpti.

Köyden çıkınca kah gelincik tarlalarına dalıp tarumar ettim. Kah eşeğin sırtına tırmanıp seyrü sefer eyledim. Koca dağın etrafını dolanıp, rum mezarlığının yanından geçerken içime bir kasvet çöktü. Zaten biraz ilerisi kesik pınardı. Suyunun kesik kesik akışından almıştı adını. Onun altıda bizim tarlaydı. Vardık. Avucumlarımızla, çenemizden akarak kesip pınarın suyundan içtik. Dönüp tarlaya baktım, altın sarısı başaklar sabahın serin ve ılık rüzgarlarıyla bir sağa bir sola gidiyorlardı. Ha birde kesik pınarın üstünde bir tarlamız vardı ki biz çocukları ilgilendiren o tarlaydı. Tarlanın tam ortasında iki tane devasa kara dut ağacı vardı. Mübarek karadut ta dut hani. Meyvesi parmak büyüklüğünde. Isparta' yamı has yoksa başka yörelerde var mı? bilmem. Annem sabah azığımızı serip cümleten toplaşıp yedikten sonra, annem, dedem, ablam oraklarları alıp tarlanın sarı altınlarını biçmeye başladılar. Biz rahat dururmuyuz. Bende kaptım bir orak fare misalı küçük bir oyuk şeklinde biçe biçe ilerledim. Belli bir zaman sonra ellerim acıdı bıraktım....

Ablam, ben, küçük kız kardeşim karadut ağaclarının bulunduğu yana doğru sıvıştık. O heybetli dut ağacının dallarında kömür karası dutlar pek bi iştahımızı kabarttı.

Bir o daldan bir o dala. Hepimizin elleri, ağızları karadut yemekten simsiyah kesilmişti. Arasıra da annemlere bakıyorduk ordalar mı? diye. Duta doyduktan sonra pınarın başına gelip, elimizi yüzümüzü yıkadık. Annemler ekin biçerken biz türlü haylazlıklarımıza devam ettik. Eski insinlarda da öyle bir sabır varki mübarek ağzını açıpta o kadar hazlazlığı tek kelime etmezlerdi.

Annem ara sıra kafasını kaldırıp bize bakar, etraftamıyız diye bizi konrol ederdi. Kafasını her kaldırdığında alnından süzüler terler güneş ışığının vurmasıyla parıl parıl parlardı.

Akşama doğru tekrar dut ağaçlarının kollarında dut peşine düşmüş olurduk. Hava karanınca annem tarlada yatacağımızı söyledi. Kardeşlerimin ve benim aklım çıkmış, hepimiz korkmuştuk. Dedem eşeğimizle gidip köyden döşek,yorgan, yastıkları getirirken annem, çıkını acıp bizim karnımızı doyurdu. Karanlığı yararcasına dedem ufuktan belirdi. Annem döşeklerimizi serdi. Kordukan birbirimize sokulduk. Biraz konuştuktan sonra hepimiz yıldızlara bakarken, sığırcık yavrusu gibi uykuya teslim olduk.........

Dut ağaçlarımız hala orada, ama dedem yok,çocukluğum da yok.............