Beklemenin şaircesi bir şiirce olur biter gelir döner beklemesine.

Eyvallah.

Edebiyatın yeni baharı: Filbahar

Beklemek Türk Şiirinde; dramatik, romantik ve trajik bir durumu ifade eder genelde. Beklenen şeyin özelliğine göre bekleme sürecinin sonundaki resim az çok netleşmiştir. Bazen romantizm ve dram aynı fotoğraf karesinin içinde yer alabilir. Selim Erdoğan’ın “ay doğdu, ay battı, sen gelmedin/ mevsimler devrildi birbiri ardınca/ nevruzu söküldü dağların, sen gelmedin/ aklıma korkunç şeyler takıldı/ gökyüzünü görmeden öldü kuşlar/ dayanılmaz bir yaraya döndü göğsüme bastırdığım yaşamak/ denizi çakıl taşlarından tanıdım, mızıka sesleri büyüttüm içimde hep/ tutup haberin aldım, hasret yapışıp kaldı garlara/ sen gelmedin…” mısraları bekleme sürecindeki romantizmi ve bekleme sürecinin sonundaki dramı anlatıyor sanırım. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Rıhtımda Uyuyan Gemi” şiirinin son dörtlüğünde ise;
“ Rıhtımda uyuyan gemi/ Hatırladın mı engini/ Gidip de gelmeyenleri/ Beyhude bekleyenleri” mısralarında “beklenmedik anda” gelen ölümü bilinçaltına öteleyen insanların hatıra fotoğrafı gizlidir.
Şiir hayattır, hayatın parçasıdır ve bu bağlamda dönemin ruhunu yansıtan bir aynadır.
Her şair bütüne ulaşmak için beklemek zorundadır. Hem de herkesin harcı olmayan bir bekleme… Beklemenin dışında şiirde bizzat beklenen bir şey vardır.
Bu iki şiir Türk Şiirindeki “bekleyişin” sadece iki örneği; yüzlerce binlerce örnek sıralanabilir. Artı unutulmamalıdır ki her şiir başlı başına sabırlı bir bekleyişin ürünüdür. Şiir hayattan besleniyorsa da tersini söylemek her zaman mümkün olmuyor. Şiirdeki bekleyiş/beklemek şair tarafından estetize edilirken toplum hayatındaki bekleyiş; umutsuzluğun, çaresizliğin timsali ancak “ölme eşeğim ölme yonca bitecek” atasözü ile formüle edilebiliniyor.
Beklenmek güzelse de beklemek –her halükarda– gerek Türk Şiirinde gerek toplum hayatında acıyı, dramı, trajediyi, çaresizliği, umudu, umutsuzluğu içinde barındıran nadir kavramlardan biridir.
Ah ne kadar zor değil mi beklediğinin ve beklenen şeyin farkında olmak... Şairler bu zorluğun farkındalardı. Belki de bu yüzden şairler beklemek imgesini şiirin arka fonuna sakladılar. Bir şiire dikkatli bakılmazsa farkedilmez "beklemek" imgesi. Ama bizim dikkatimizi nedense hep başkalarının acıyı, aşkı, ölümü beklemesi çekmiştir. Bir türlü cesaret edip kendimize ve kendi geleceğimize bakamamışızdır..
Birkaç örnek vermek gerekirse;
Yakup, Yusuf’una kavuşmak için yıllar yılı beklediyse ve bu bekleyiş Hz. Yakup’tan gözlerini alıp götürdüyse; Yusuf ise kuyusunda bir kervan zindanında bir aydınlık beklediyse
Mecnun Leylasını, Leyla Mecnununu; Kerem Aslısını, Aslı Keremini bir ömür boyu beklediyse…
Beklemek bir cümle noktası ölümse…

Yaşlılar gençlerden biraz anlayış, anneler çocuklarından biraz hürmet beklerken…
Şairin dediği gibi “Allah’ın on pulunu bekleyedursun on kul/ Dokuz kişiye bir pul bir kişiye tam dokuz pul” iken…
Bu kadar çok problem çözülmeyi bu kadar çok soru cevaplanmayı beklerken…
Ne hasta bekler sabahı/ Ne taze ölüyü mezar/ Ne de şeytan bir günahı/ Seni beklediğim kadar....