Katmandu Havaalanı garip bir yer. Şehrin/ülkenin kendine has kokusuna alışmaya çalışıyorsunuz evvela. İstanbul’un hızından sonra, Doha’da yavaşlayan hayatın seyrinin burada iyiden iyiye irtifa kaybettiğini düşünüyorsunuz önce. Hiç kimsenin acelesi yok, pasaport kontrol görevlisi bir yandan birkaç gün evveline ait gazetesini karıştırırken aheste aheste basıyor pasaportunuza kaşesini. Vize için ödemeniz gereken 30 dolar için bozuk para arayan görevli kadının hiç de acelesi yok. Usulen doldurulmuş formlar dostlar alışverişte görsün babından bir o yana bir bu yana evirilip çevriliyor, sanki sakız çıkartma kâğıtlarından üretilmiş vize kâğıdı pasaportumuza alelade yapıştırılıyor.

"bu dağın karı menem
gün vursa erimenem
yedi yıl yerde yatsam
aşığam çürümenem"
-anonim türkü-

Evinden ayrıldığından beri geçen gün sayısını cebindeki takvimine attığı çentiklerden anlayabiliyordu artık. Günün ilk ışıklarıyla kâh bir gazete bayiinden, kâh otobüs bileti satıcısından emaneten aldığı kalemlerle, kanırta kanırta, bir bir eksiltiyordu günleri.

Şöyle bir düşündü.

Kalbi sıkışmıştı akşam yemeğinden sonra. Sonrası biraz bulanıktı. Panik havasında kanepeye uzandığında kadını ve kızları endişeyle turluyorlardı evin her yanını. Sonrasında uzun ve siyah bir boşluk… Tariflenemez bir şey işte. Tüm ağırlıklar ağır çekimle hafifletilmiş, gürültüsü alınmış karmaşa, anlaşılmaz dudak hareketleri, alabildiğine sağırlık ve kör olmaya ramak kalmışlığın hissi.

Kötü bir geceydi evet.

Papa Benedikt'in babası Joseph Ratzinger 1920 yılında Bavyera eyaletinde eş bulmak için, haftalık olarak yayımlanan Liebfrauenbote gazetesine şu ilanı vermiş: "Mümkün olan en kısa zamanda evlenmek üzere; yemek ve biraz da dikiş bilen iyi bir Katolik kız arıyorum." Kendisini düşük seviyede bir memur olarak tanıtan polis memuru Ratzinger, 4 ay sonra aynı gazeteye bu kez orta seviyede bir memur olarak ilan vermiş, gelinin biraz varlıklı olmasını tercih ettiğini fakat bunun evlilik için ön şart olmadığını belirtmiş.

Bizler bedeni anlamda -en azından şimdilik- son derece insan görünümüne sahip varlıklarız. Yeryüzünün diğer canlılarından belki de sadece potansiyel anlamında farklılaştığımız noktaların varsayımından hareketle bedenlerimiz haricinde insanlığımıza dair hangi ipuçlarını verebiliyoruz?

En son Filistin-Lübnan ekseninde yaşananlar görselliğin kullanılış biçimi üzerinde yeni baştan düşünmemiz gerektiğini ortaya koymaktadır.

Gümüşün Kızı Srebrenica’ ya
-11 Temmuz 2005 / Srebrenica -

Yazdır, kandır, kızıldır
Temmuzdur.. terin silemem
Hangi türkü omuzlanır hardan hüznünü
Ten düşmüştür candan gümüşün kızı
Kan terlemiştir

"Dünya bir hapishane ve Danimarka da onun en kötü yerlerinden biri"
Danimarka Prensi Hamlet

Eylemler yapıldı, yazılar yazıldı, konsolosluklara siyah çelenkler bırakıldı, pankartlar açıldı, mukabil karikatürler çizildi, mail kutularımıza ve cep telefonlarımıza boykot etmemiz gereken ürünlerin hangisi olduğuna dair onlarca bildiri döküldü, kimi radyolar Efendimiz’in anısına daha bir gür sesle ezgiler/ilahiler yayınladılar, sözler söylendi, sloganlar atıldı, gözyaşları aktı, duaya kalkıldı, Kur’an-ı Kerim nüshaları postaya verildi, protesto mailleri için

Vatan Gazetesi geçtiğimiz pazar günü bir Ferhan Şensoy söyleşisi yayınladı.(söyleşiyi görmek için tıklayınız) Ulvi Alacakaptan ve Hasan Celal Güzel hakkında bir takım iddiaların yer aldığı söyleşi, Müslümanlara yönelik çirkinlikleri de barındırmasına rağmen nedendir bilinmez Müslüman kamuoyunda pek tepkiyle karşılanmadı. Bundan tam 19 yıl önce Muzır Müzikal oyunuyla Müslümanların haklı ve yoğun tepkisini alan Şensoy başka niyetlerle oturduğu söyleşi masasından provakatif iddialar ve söylemlerle kalkıyordu bu kez. Bu söyleşiyi, yıllar öncesini, bizi konuştuk Ulvi Alacakaptan'la...

..ve Allah yeniden başlayanların yardımcısıdır / Tarık Tufan'a

“Burası bana ait bir yer değil” derken önünden geçen delikanlının kulaklıklarına rağmen kendisini duyabileceğini hiç hesaba katmamıştı. Yüzüne tuhaf tuhaf bakan adamın ne düşünmüş olabileceğine kafa yormaya niyeti de yoktu doğrusu. Hüseyin Ağa camiinin duvarına sırtını yaslayıp geleni geçeni iziyordu. Yılbaşına iki gün kala cadde çılgın gece için hummalı bir şekilde hazırlanırken, tepede metruk binalar arasına özenle gerilmiş taklar sırıtıp duruyordu.

Bosna Hersek insanımızın gündemine savaşla beraber giren bir ülke. Bu durum acı ama böyle. Şu sıralar daha ziyade romantik tarafıyla ilgilenilen bir konumda Bosna. Başçarşı, Travnik Kalesi, Mostar Köprüsü, Moriça Han ve kahve... Bu ele alış şeklinin eksik kalmakta olduğunu düşünüyorum. İlişki biçimini kültürel, siyasi, sosyal, sanatsal anlamda da sürdürülebilir bir raya çekmek Bosna’nın ve Türkiye’nin insanlarına oldukça önemli bir katkı sağlayacaktır. İşte bu anlamda büyük fedakarlıklarla oluşturulmuş bir üniversiteden bahsetmek gerekiyor. Uluslar arası Sarajevo Üniversitesi...